Kameroen lijkt vast te zitten in de tijd. Vijf maanden na de uiterst controversiële herverkiezing van Paul Biya voor een achtste termijn, verzandt het land in een ongekende institutionele verlamming.
Volgens een analyse van Christophe Châtelot, gepubliceerd op 19 maart 2026 in Le Monde, leidt de 93-jarige president een politiek systeem dat een waarachtig ‘gerontocratisch raadsel’ is geworden, waarin ‘sommige ministeries officieel worden geleid door politici die al jaren dood zijn’, zoals Gabriel Dodo Ndoke, overleden in januari 2023.
Ondanks de herhaalde beloften van Paul Biya om jongeren te betrekken bij ‘grotere verantwoordelijkheden in het beheer van openbare zaken’, blijft vernieuwing uit in een land waar meer dan twee derde van de bevolking minder dan 30 jaar oud is.
Voorlopig is de verandering beperkt gebleven tot de top van het parlement met de verkiezing van nieuwe voorzitters ter vervanging van machthebbers van 86 en 91 jaar. Zoals de socioloog Stéphane Akoa uitlegt in de kolommen van de Franse krant, lijkt deze structurele immobiliteit op een ‘Mikado-spel’, waarbij elke benoeming beantwoordt aan een complexe ‘etnische vergelijking’ waarvan de staatsleider zich waarschijnlijk niet meer de energie getroost om die te manipuleren.
Tegen deze ‘granietachtige macht’ vindt de oppositie zich na een verkiezingsstrijd die werd gekenmerkt door de dood van minstens vijftig demonstranten tot zwijgen gebracht. De belangrijkste tegenstander van het regime, Issa Tchiroma Bakary, is sinds die periode gedwongen ballingschap in Gambia om zijn veiligheid te waarborgen.
Intussen klaagt de samenleving erover dat meer dan duizend mensen vastzitten die zijn gearresteerd tijdens de post-electorale crisis, vaak ‘op basis van hun uiterlijk’, aldus activiste Edith Kah Walla tegenover Le Monde. In dit klimaat van spanning en politieke verlamming wordt paus Léon XIV midden april in Kameroen verwacht, een bezoek dat de krachten van de oppositie diep verdeelt.
