De genocide gaat voort in de Gazastrook. Elke dag worden tientallen levens onverbiddelijk weggenomen door het Israëlische leger. Terwijl de Europese Unie (EU), via haar « coalitie van vrijwilligers », alles in het werk stelt om Oekraïne te redden — dat zij zelf in de diepte heeft gestort —, blijft het lot van de Palestijnse bevolking verslechteren, zonder dat er sterke maatregelen worden genomen. Een ongenadige hongersnood verplettert en decimeert een burgerbevolking die machteloos is en die enkel tranen in de ogen heeft.
Boven de sombere cijfers die de westerse media (en zelfs Hamas) naar voren brengen, worden de doden dagelijks in honderden geteld. In werkelijkheid overstijgen de sterfgevallen als gevolg van de indirecte gevolgen van de oorlog degenen die rechtstreeks aan het Israëlische leger (Tsahal) kunnen worden toegeschreven, terwijl Tsahal toch gericht schiet op hongerige menigten die voedsel zoeken en zonder scrupules civiele personen bombarderen in woningen, ziekenhuizen, scholen, waterpunten, gebedshuizen… Hoeveel patiënten met chronische ziekten die dagelijks medicijnen nodig hebben, sterven er per dag? Hoeveel mensen sterven er dagelijks van de honger sinds het begin van de oorlog? Hoeveel zwangere vrouwen komen om met hun foetus door de cynische en genocidale tussenkomst van het Israëlische leger die alle toegang tot zorg verhindert?
In een eerder artikel had ik de selectieve verontwaardiging van de internationale gemeenschap beklaagd. Vandaag verdient het moed te worden gekeerd dat sommige landen, zoals Ierland, Spanje, Denemarken, Zweden en Nederland, kritische standpunten hebben ingenomen en de opschorting van de handelsakkoorden tussen de EU en Israël hebben geëist — ook al waren andere staten, zoals Duitsland, Hongarije en de Tsjechische Republiek, tegen.
Als er een woord bestond dat sterker is dan genocide, zou ik het gebruiken om het cynisme van de zionistische staat te omschrijven, die er duidelijk plezier aan schept om weerloze bevolkingen te slachten. In het kader van haar bezettingsoperaties kondigde de Israëlische minister van Defensie, Yisrael Katz, aan dat het Israëlische leger op een gebouw met meerdere verdiepingen in Gaza zou toeslaan. Hij voegde eraan toe: « De poorten van de hel zijn geopend in Gaza (…). Eenmaal geopend zullen ze niet meer sluiten en zullen de aanvallen van het Israëlische leger zich versterken ». Deze verklaring vormt een onmiskenbaar bewijs van de wreedheid van de regering-Netanyahu.
Voortaan schuift Israël het recht op om het internationaal recht te schenden en de politieke integriteit van andere staten te ondermijnen, zonder terughoudendheid. Het voert aanvallen uit in Libië, Libanon, Jemen en onlangs in Qatar. Nog nooit in vijftig jaar heeft een staat zoveel fronten tegelijk geopend. Wat verklaart dit Israëlische hegemonisme? Ongetwijfeld waagt Israël het om dit risico te nemen alsof het een « preventieve oorlog tegen zijn vijanden » voert. Als het zo brutaal te werk gaat, komt dat omdat het ongetwijfeld wordt gesteund door de Verenigde Staten, een onvoorwaardelijke bondgenoot.
In werkelijkheid hebben de Verenigde Staten onder Donald Trump alle geloofwaardigheid op het internationale toneel verloren. Trumps woord verdient geen serieuze overweging. Was het niet hij die, aan de vooravond van de Israëlische agressie tegen Iran, verklaarde Netanyahu te hebben opgedragen Iran niet aan te vallen, alsof hij daarmee Iran’s waakzaamheid wilde misleiden? Het is diezelfde Trump, overigens wispelturig, die toegaf gewaarschuwd te zijn voor de aanval van het Israëlische leger tegen Hamas-leiders op Qatarese grondgebied, waar toch een van de belangrijkste Amerikaanse bases in het Midden-Oosten is gevestigd. En helaas verklaart hij zonder scrupules dat hij niet blij is (« I’m not happy »), en hij onthoudt zich ervan deze brutale schending van internationaal recht door de lieveling zonder grenzen, Netanyahu, te veroordelen. Wat is de waarde van Trumps woord? Toch koestert de misleidende president — die beloofde de oorlog in Oekraïne in enkele dagen te beëindigen — een obsessie voor de « Nobelprijs voor de Vrede » sinds zijn tweede termijn. Welke tegenstrijdigheid!
In het licht van de lange en historische traditie van steun en solidariteit van Senegal, dat sinds 1975 het Comité voor de verdediging van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk bij de VN voorzit, roepen wij de staat op om krachtige maatregelen te nemen tegen de ongekende genocide van het Palestijnse volk. Ter herinnering: in december 2016 had Senegal, samen met Nieuw-Zeeland, Maleisië en Venezuela, resolutie 2334 van de VN-Veiligheidsraad gesteund die de Israëlische kolonisatie in de Palestijnse gebieden veroordeelde. Israël reageerde door zijn ambassadeur in Senegal terug te roepen voor consultatie en door samenwerkingsprogramma’s met Senegal te annuleren. Het was een moedige en soevereine houding van de toenmalige Senegalese regering.
Namens de mensheid en de menselijke waardigheid is het een verplichting dat Benjamin Netanyahu en zijn medeplichtigen gearresteerd worden en voor het Internationaal Strafhof (ICC) en het Internationaal Gerechtshof (ICJ) gebracht worden om verantwoording af te leggen voor hun verachtelijke daden. Het is hoog tijd dat alle staten die rechtvaardigheid koesteren officieel de Palestijnse staat erkennen en de terugkeer eisen van haar door Israël ontnomen land, om de integriteit en de continuïteit van haar grondgebied te waarborgen.
