– Sinds de uitbraak van operatie « Epische Woede » is de Straat van Hormuz uitgegroeid tot het toneel van een majeure asymmetrische maritieme confrontatie tussen de Verenigde Staten en Iran. Zoals journaliste Elise Vincent schrijft in de krant Le Monde, heeft de dood van de Iraanse opperste leider Teheran ertoe aangezet de dreiging van het blokkeren van dit strategische doorvaartkanaal als ultiem wapen te gebruiken.
De Iraanse conventionele strijdkrachten hebben zware verliezen geleden met meer dan zestig schepen die door Amerikaanse bombardementen zijn gezonken, waaronder moderne korvetten van de Soleimani-klasse. Desalniettemin vertrouwen de Revolutionaire Garde op een formidabele asymmetrische oorlogsvoering door snelle patrouilleboten, drones en raketten die langs de kusten verborgen zijn. De analist Louis Borer benadrukt in Le Monde dat deze machten perfect in staat zijn « het maritieme verkeer te verstoren » met beperkte middelen maar met een verwoestende effectiviteit.
Het Iraanse arsenaal steunt in grote mate op een vloot onderzeedrones, bekwaam om toe te slaan tussen veertig en tweehonderd kilometer afstand. Deze dreiging heeft de Amerikaanse vliegdekschepen tot voorzichtigheid gedwongen en op achthonderd kilometer van de kusten doen blijft. De USS Gerald R. Ford moest bovendien op 12 maart naar Kreta uitwijken na een brand. Als reactie zet Washington nu zijn eigen goedkope kamikazedrones in, genaamd Lucas, om te proberen de Iraanse blokkade van de toegang tot de Straat van Hormuz te doorbreken.
Een Amerikaanse improvisatie onderstreept
Het Pentagon kampt met aanzienlijke operationele lacunes, met name op het complexe gebied van maritiem mijnenjagen, waar het traditioneel afhankelijk is van zijn Europese bondgenoten. De onderzoeker Sylvain Domergue betoogt in de kolommen van Le Monde dat er sprake is van een ware « grote Amerikaanse improvisatie », met als kritiek het duidelijke gebrek aan strategische anticipatie tegenover de tegenzet van Teheran. De onveiligheid is zo groot dat verzekeringsmaatschappijen weigeren de zone te dekken, wat het verkeer lamlegt behalve voor een paar schepen die kunnen profiteren van specifieke bilaterale afspraken.
Om het militaire beheer over het kanaal te herwinnen, overwegen de Verenigde Staten amfibische operaties met de inzet van meer dan tweeduizend mariniers. Deze elite-eenheden zouden strategische eilanden zoals Kharg of Abou Moussa kunnen bezetten om er waarschuwingssystemen te installeren en te voorkomen dat de zone gemijnd wordt. Deze verschrikkelijke situatie wordt met grote belangstelling gevolgd door China, dat in dit conflict een waar militair laboratorium ziet voor zijn eigen maritieme ambities in de Azië-Pacifische regio.
