De schrijver Abdoukhadre Diallo heeft zojuist een boek gepubliceerd met als titel ‘Saint-Louis Jazz, geschiedenis van een festival 1991-2004’, een werk gewijd aan de epische opmars van dit internationale evenement, van de moeilijke beginjaren tot de verankering ervan in het cultureel erfgoed van de noordelijke stad Saint-Louis.
In dit boek, uitgegeven door de uitgeverij L’Harmattan, probeert Abdoukhadre Diallo te vertellen hoe ‘een utopie’, gedragen door liefhebbers van jazz, uiteindelijk heeft geleid tot de geboorte van een evenement dat vandaag de dag in de nationale culturele agenda is opgenomen, ‘door de kracht van moed en volharding’.
Voor de voorwoordschrijver van het werk, Jean-Michel Seck, geldt: „het gebeurt wel eens dat een utopie gevoed door liefhebbers van jazz, mannen die doordrenkt zijn van jazz en van muzikale cultuur, vorm krijgt, werkelijkheid wordt voor de ogen van de wereld en bloeit.”
Inderdaad, voegt hij daaraan toe, om dit evenement in het hart van de culturele activiteit van de driehonderdjarige stad te verankeren, was er „de moed bij de initiatiefnemers” nodig die het project hebben gelanceerd door de eerste editie in 1991 op Peyrissac te organiseren.
Tijdens die tijd heeft het muzikale festival zich zowel op het plein Faidherbe, tegenwoordig Baya Ndar, als aan de Quai des Arts gepositioneerd, steeds met dezelfde drijfveer en hetzelfde enthousiasme van de initiatiefnemers.
Hij herinnert zich de grote namen die dit festival hebben gesierd, een evenement dat bezoekers uit verschillende nationaliteiten trok. In deze voorwoord merkt Jean-Michel Seck op dat „de gekozen tijd niet lineair is, want de auteur zal zich op magistrale wijze inspannen om ons definities van jazz te geven op basis van die van de musici zelf, maar ook van degenen die vakkundig over deze muziek hebben geschreven waarvan de Afrikaanse oorsprong vaststaat.”
Er zijn dus verschillende verhaallijnen die de auteur in zijn ‘Histoire d’un festival’ belicht, schrijft hij, en hij merkt op dat „alle Saint-Louis Jazz-festivals niet op elkaar lijken; de Saint-Louis Jazz-festivals volgen elkaar op met hun ‘zonnen’ en hun ‘sterren’.”
Volgens hem bevat dit werk, geschreven door een jazzliefhebber die al lange tijd op het eiland Saint-Louis woont, meerdere facetten die elkaar op wonderbaarlijke manieren aanvullen.
De auteur, zo stelt hij, ontvouwt een lange papyrus: hij vertelt met zijn gevatte stijl en zijn weloverwogen woordkeuze over de Saint-Louis Jazz-festivals van 1991 tot 2004.
De gepensioneerde filosofieprofessor Alpha Amadou Sy bespreekt daarentegen het genre dat door de dichter wordt gekozen, waardoor dit werk zijn oeuvre verrijkt door middel van een essay om dit verhaal over de jazz te vertellen.
Ook hij benadrukt het moedige karakter van de initiatiefnemers van het festival, net als de auteur, en noteert dat hij erin is geslaagd „een pad te banen met medeburgers die net zo gek zijn als hij om ervan overtuigd te raken dat het festival een instrument is om toeristische promotie van Saint-Louis te bevorderen.”
De auteur Abdoukhadre Diallo is medeoprichter van het Groupe d’Initiative voor het Jazzfestival (GRIF), algemeen secretaris van de Saint-Louis Jazz-Associatie (1994-1999), algemeen directeur van het Internationale Jazzfestival van Saint-Louis (1999-2004) en vervolgens achtereenvolgens eerste vice-voorzitter (1999-2001) en secretaris-generaal (2010-2012) van het Saint-Louis Toerismekantoor (OTSL).
Sinds 1991 zet hij zich in voor de oprichting en het beheer van hotelaccommodaties in Saint-Louis, zijn geboorteplaats.
