Tijdens de Venetië-Mostra werd de film na een staande ovatie van ongeveer twintig tot vijfentwintig minuten bekroond. De documentaire geeft stem aan Israëlische militairen en inlichtingenofficieren over de manier waarop het Israëlische leger zijn doelwitten in Gaza kiest. Enkele ministers roepen op tot de intrekking van de nationaliteit van de twee regisseurs. De minister van Cultuur sprak van verraad jegens de staat, en de minister van Nationale Veiligheid, Itamar Ben-Gvir, voegde toe: „Jullie zijn een schande, een bron van schaamte voor het hele volk Israël. Ga weg.” De twee ministers behoren tot de regering van Benjamin Netanjahoe.
Het is een verhaal over een film die zo prangend is dat het een deel van de Israëlische politieke elite tegen zijn makers opstookt. Yuval Abraham en Rachel Zor zijn echter onderzoeksjournalisten. Hun documentaire, genaamd NASA, kreeg de Special Jury Prize op de Venetië-Mostra, na een staande ovatie van vijfentwintig minuten door het publiek. De film brengt 24 leden van de Israëlische inlichtingendiensten en het leger in beeld, ’s nachts gefilmd vanaf de daken van Tel Aviv, met gezichten verborgen en stemmen vervormd. Het verhaal draait om de oorlog in Gaza en over hoe het leger zijn doelwitten kiest: hoe ze worden gelokaliseerd en hoe het aantal burgers dat mogelijk sterft bij een bombardement wordt berekend.
De titel is een Hebreeuwse militaire afkorting, « Nezek Agavi », wat « collateral damage » betekent. In de film beschrijft een soldaat instrumenten die zijn doordrenkt met kunstmatige intelligentie en pakt hij een potlood en een vel papier om het werk te illustreren. Hij claimt dat hij toegang heeft tot een volledige kaart van de Gazastrook, gebouw per gebouw, waarop men op elk huis kan klikken om te zien hoeveel mensen er mogelijk bij een bombardement zouden omkomen. Heel Gaza is in kaart gebracht: bijvoorbeeld bij welk appartement, op de vijfde verdieping, wie er woont, hoeveel kinderen er zijn en wie zijn vrouw is.
Wanneer hem wordt gevraagd of er een verschil bestaat in deze berekening tussen mannen, kinderen en baby’s, antwoordt de soldaat dat er geen onderscheid is. Een baby telt als een collateral-damage. Bij de vraag naar het hoogste cijfer dat hij zich kan herinneren voor een enkele klap, zegt hij dat hij niet kan zeggen hoeveel mensen er zijn gedood „omdat er nooit wordt verifieerd”, maar dat hij eens toestemming kreeg voor 500 slachtoffers van collateral damage. Verschillende militairen geven aan het gevoel te hebben in een “moordfabriek” te werken; anderen vergelijken het met een videospel: selecteren, goedkeuren, toeslaan.
De Israëlische krijgsmacht ontkent deze beschuldigingen. Allereerst wordt aangevoerd dat men deze anonieme getuigenissen niet kan verifiëren, omdat de identiteit, de juistheid van de verstrekte inlichtingen en de functies van de soldaten niet controleerbaar zouden zijn. Belangrijker nog zou zijn dat de beslissing om te bombarderen altijd door een mens wordt genomen, nooit direct door kunstmatige intelligentie, en dat er grote inspanningen worden geleverd om burgerdoden te beperken. De militaire toelichting wijst er bovendien op dat de massacres van 7 oktober 2023 en de honderden Israëli’s die zijn gegijzeld, de operatie hebben gestimuleerd gericht op het uitschakelen van Hamas.
Wat volgens de chroniqueur van RTL vooral stoort, is de oorsprong van het verhaal: het zijn nu soldaten van de Hebreeuwse staat, uit het hart van deze oorlog, die beschrijven welke prijs de burgers van Gaza betalen.
