De gangen van verschillende ziekenhuizen in Dakar, die normaal gesproken al vroeg in de ochtend bruisen, tonen op deze donderdag een ongewoon beeld, nu het SAMES een 48-urenstaking is begonnen die een groot deel van de zorgdiensten lamlegt.
De impact van de staking was zelfs zichtbaar in de wachtkamers, die bijzonder uitgestorven waren.
Op de neuroloogafdeling van het Fann-ziekenhuis heerst rust in tegenstelling tot de gebruikelijke drukte. De bankjes zijn bijna leeg. In de gangen werken de weinige beschikbare medewerkers uitsluitend om de spoedgevallen op te nemen.
Hier geen lange wachtrijen bij de balies, geen gebruikelijke drukte. De stilte wordt alleen onderbroken door het heen en weer lopen van het zorgpersoneel en de enkele fluisteringen van de patiënten.
In de gang waar de spreekkamers zich bevinden, staan nauwelijks tien patiënten te wachten totdat ze door hun zorgverleners ontvangen worden.
Abdoulaye Ndiaye, die zijn vrouw komt begeleiden voor een consult, laat zijn ontreddering niet blijken: ”We wachten al uren. We zijn iets voor zeven uur in de afdeling aangekomen en om negen uur hebben we nog steeds geen arts gezien”, betuigt hij.
Ondanks het lange wachten wist de heer Ndiaye al wat hij kon verwachten. De receptie had hem al meegedeeld dat de artsen vandaag niet talrijk zouden zijn vanwege de staking van SAMES.
De begeleider roept de autoriteiten op om deze situatie zo snel mogelijk aan te pakken. ”Wij vragen de autoriteiten om onmiddellijk het probleem met de artsen aan te pakken. Een patiënt vraagt niets anders dan zorg. De zorg is al duur genoeg, het minste is daarom tijdige, gepaste zorg”, pleitte hij.
In het Kinderziekenhuis Albert Royer is de constatering nog schrijnender: de gangen en wachtruimtes zijn leeg.
Slechts een tiental mensen is zichtbaar in de wachtruimte. De balies zijn geopend, maar leeg. Een paar ouders praten met de medewerkers, terwijl anderen uitkijken naar de minste informatie over de zorg voor hun kinderen.
In deze kalme sfeer uit mevrouw Fofana, in de dertiger jaren, haar ontreddering niet. Ze kwam vroeg in de ochtend met haar zeven maanden oude baby en overweegt nu terug te keren naar huis na meer dan een uur vruchteloos wachten.
“Ik ben hier sinds acht uur en mijn kind wordt nog niet geholpen”, geeft ze toe. Geconfronteerd met deze situatie overweegt zij nu om naar huis te gaan.
In haar armen huilt haar baby onafgebroken terwijl zij probeert hem te kalmeren, terwijl zij tegelijk naar een oplossing zoekt. Ze legt uit dat een personeelslid haar had verteld dat uitsluitend patiënten die er heel vroeg zijn, rond zes uur ’s ochtends, geaccepteerd zouden worden.
“Men heeft me verteld dat er vandaag maar twee kinderartsen zijn om de zorg te verlenen”, vertelt ze.
Bij gebrek aan zorg moet deze moeder die naar het ziekenhuis was gereisd uiteindelijk met haar kind naar huis terugkeren zonder de gehoopte consultatie te krijgen.
Haar getuigenis illustreert het dilemma waarmee veel patiënten tijdens deze stakingen worden geconfronteerd: wachten in de hoop gezien te worden of vertrekken, met het risico later terug te moeten komen.
Bijna lege gangen in Abass Ndao
In het Abass Ndao-ziekenhuis is de sfeer op de afdeling gastro-enterologie eveneens erg kalm. De kantoren zijn gesloten, de gangen leeg. Geen arts is te zien en de stoelen in de wachtruimtes blijven onbezet.
Het contrast is duidelijk met de gebruikelijke drukte in de vroege uren van de dag. Niet alle diensten van dit ziekenhuis liggen echter stil.
In het Marc Sankalé-diabeteszorgcentrum gaat de activiteit door. Hoewel de drukte bescheiden blijft, worden de aanwezige patiënten normaal geholpen.
Zittend in een wachtruimte bevestigt een vrouw van middelbare leeftijd dat ze al haar medische formaliteiten heeft kunnen afronden. “Ja, ik word geholpen. Ik heb het kaartje gekocht en ik wacht tot men mij oproept voor de zorg”, vertelt ze.
Zo blijft, ondanks de oproep tot staking, de continuïteit van de zorg gedeeltelijk gewaarborgd in verschillende sleutelafdelingen van de hoofdstad Dakar.
Van het ene ziekenhuis naar het andere overheerst hetzelfde gevoel: een ochtend in het ziekenhuis die anders is dan andere ochtenden. De wachtrijen zijn korter, de zalen minder vol en de gangen stiller.
Hoewel geplande consulten en controles massaal zijn uitgesteld, blijven noodgevallen wel behandeld worden dankzij het behoud van de essentiële diensten in elk ziekenhuis.
Deze 48-uur beweging komt op een moment dat SAMES eist dat de afspraken met de Staat worden nagekomen. Het Ministerie van Gezondheid en Publieke Hygiëne heeft daarin zijn inzet bevestigd om de continuïteit van de zorg te waarborgen en de dialoog met vakorganisaties te openen.
In de bezochte ziekenhuizen werd de impact van de staking duidelijk zichtbaar door lege zetels, ongewoon stille gangen en het uitstellen van vele consultaties.
