Het afwijzen van de herziene begrotingswet kan gevolgen hebben voor de relaties van Senegal met zijn financiële partners en voor de capaciteit van de staat om bepaalde publieke uitgaven uit te voeren. Uitgenodigd in de uitzending En Vérité op Radio Sénégal stelt professor Abou Kane, econoom en decaan van de Faculteit der Economische Wetenschappen en Beleid (FASEG), dat deze beslissing een negatief signaal afgeeft aan economische partners en aan geldschieters, in een context van onderhandelingen met het Internationaal Monetair Fonds (IMF).
Voor de econoom loopt deze afwijzing het risico vragen op te roepen over het vermogen van de autoriteiten om de aangekondigde begrotingsverplichtingen te laten aannemen. Hij herinnert eraan dat financiële partners de economische en begrotingsrichtingen van een land beoordelen voordat zij besluiten financiering te verstrekken. De goedkeuring van de begrotingswetten vormt aldus een indicator van het vermogen van de instellingen om overeenstemming te bereiken over de nationale prioriteiten.
„Het is een slecht signaal voor de economie, voor de economische partners en voor de geldschieters,” meent Abou Kane. Volgens hem zullen, naast het IMF, ook andere financiële partners mogelijk twijfelen aan de stabiliteit van het begrotingskader en aan de garanties die Senegal biedt voordat zij hun middelen mobiliseren.
De econoom benadrukt dat de uitdagingen verder gaan dan de onderhandelingen met de Bretton Woods-instelling. De andere Senegalese partners spelen eveneens een belangrijke rol in de financiering van het beleid. Een negatieve perceptie van de institutionele en begrotingssituatie zou daarmee de gesprekken over toekomstige uitkeringen kunnen bemoeilijken.
Voor de burgers zouden de gevolgen zich kunnen vertalen in moeilijkheden bij de uitvoering van bepaalde overheidsmaatregelen. Abou Kane legt uit dat het ontbreken van parlementaire goedkeuring voor sommige uitgaven de speelruimte van de regering kan beperken en haar kan dwingen om naar andere mechanismen te zoeken om haar interventies te financieren.
De sectoren onderwijs en gezondheidszorg behoren onder meer tot de gebieden die mogelijk geraakt kunnen worden, zo zegt de econoom. De effecten zullen echter afhangen van de toepasselijke begrotingsbepalingen en van de mechanismen waarover de autoriteiten beschikken om de continuïteit van de publieke uitgaven te waarborgen.
Geconfronteerd met deze risico’s roept professor Abou Kane de politieke en institutionele actoren op om tot een compromis te komen. Volgens hem is een consensus rondom de begrotingsprioriteiten essentieel om de belangen van het land te beschermen, de financiële partners gerust te stellen en de staat in staat te stellen zijn taken voort te zetten ten voordele van de bevolking.
