In een analyse die door Le Monde is gepubliceerd, onderzoekt journalist Christophe Châtelot de schaduwzones die blijven hangen rondom Mamadi Doumbouya, ondanks zijn terugkeer naar de macht. De geruchten over de gezondheidstoestand van de president van Guinee en zijn vermogen om de macht te beheersen voeden de twijfels, in een land waar het leger het hart van de machtsverhoudingen vormt.
Aan de macht gekomen in Guinee door een staatsgreep in september 2021, voordat hij in december 2025 werd verkozen tijdens een omstreden verkiezing, had Mamadi Doumbouya zich de afgelopen maanden bijzonder teruggetrokken getoond. Op 3 augustus had de presidentiële administratie zijn vertrek uit Conakry naar Griekenland georganiseerd, met regering en diplomatiek korps verzameld op de startbaan. Enkele dagen later plaatste de president op X een foto met zijn echtgenote op een jacht, waarin hij verzekerde dat de instellingen normaal functioneerden.
Maar volgens KoumaMedia, geciteerd door Le Monde, zou deze Griekse halte gevolgd zijn door een reis naar Cyprus voor medische behandeling. Een hypothese die doet denken aan zijn verdwijning van het publieke toneel gedurende bijna drie weken in februari, na een vermagerde verschijning op de top van de Afrikaanse Unie.
De reeks werd gekenmerkt door een ongebruikelijke tussenkomst van het hoofd van de algemene staf van de strijdkrachten. Enkele uren na het vertrek van de president verscheen generaal Ibrahima Sory Bangoura op de openbare televisie om de loyaliteit van het leger aan de staatshoofd en de instellingen te bevestigen. Volgens een bron uit Guinee die door de Franse krant werd geciteerd, zou deze verklaring interne spanningen kunnen onthullen, waarbij sommige officieren zich willen profileren in het geval van verzwakking van de macht.
Bij terugkeer riep Mamadi Doumbouya het Hoger Comité voor Defensie en Nationale Veiligheid bijeen en benoemde generaal Mouctar Kaba, bijgenaamd « Spartacus », aan het hoofd van het Commando Speciale Operaties. Doordat hij zelf uit de Speciale Troepen komt, probeert de president zo zijn belangrijkste militaire steun te versterken, in een land waar de ambities van de kazernes een centrale factor van het politieke leven blijven.
