Op 13 juli kondigde de Amerikaanse staatssecretaris Marco Rubio aan dat hij de ICC wilde « afbreken, steen voor steen indien nodig », volgens een verslag van Stéphanie Maupas gepubliceerd in Le Monde, waarin een kolom van het Wall Street Journal werd geciteerd. Minder dan twee weken later kreeg die belofte een heel concrete vorm: op 27 juli kondigde Tsjaad aan dat het zich terugtrekt uit het Internationaal Strafhof, enkele dagen nadat een beslissend telefoongesprek tussen de nieuwe Afrika-adviseur van het Witte Huis, Frank Garcia Jr., en de Tsjadische minister van Justitie had plaatsgevonden.
Volgens Le Monde berust de Amerikaanse strategie om Afrikaanse landen tot uittreding uit de ICC te bewegen op twee duidelijk geïdentificeerde mechanismen. Het eerste berust op desinformatie. Washington zou sommige regeringen hebben doen geloven dat zij zelf door het Hof vervolgd kunnen worden, een veronderstelling die volgens de entourage van de institution in Den Haag als « onwaarschijnlijk » wordt bestempeld. Het tweede bestaat uit het dreigen de veiligheidsakkoorden tussen deze landen en de Verenigde Staten op te zeggen, waarbij Rubio waarschuwde dat « wie geniet van de veiligheid die Amerika biedt, niet stil mag blijven zitten ».
Om zijn vertrek te rechtvaardigen, beschuldigt Tsjaad de vervolgingen die hij « van wisselende aard » noemt, en herinnert eraan dat zes van de zeven momenteel door de ICC vastgehouden aangeklaagden beschuldigd zijn van misdrijven die in Afrika zijn begaan. Een argument dat krachtig wordt tegengesproken door de Beninse specialist in internationaal recht Sètondji Roland Adjovi, geciteerd door Le Monde: « de rechtbank is niet tegen Afrika gericht en is nooit een neokoloniale instelling geweest. »
De keuze van Tsjaad als eerste Afrikaanse doelwit is geen toeval. Sinds 2006 is het lid van de ICC en behoorde het tot de meest coöperatieve staten, waardoor onderzoekers al jaren getuigenissen konden verzamelen op haar grondgebied van Soedanese vluchtelingen die slachtoffer waren van het geweld in Darfoer. Een verschuiving die des te opmerkelijker is omdat het hele rechtsgebied van de rechtbank onder druk komt: elke uittreding betekent tegelijk een financieel verlies voor het Hof, een beperking van zijn onderzoeksvermogens en het openen van een ongekende crisis sinds zijn oprichting in 1998.
Volgens Le Monde zouden sindsdien andere Afrikaanse lidstaten van de ICC soortgelijke verzoeken uit Washington hebben ontvangen, zonder daar op dit moment op in te gaan. In Den Haag hopen sommige waarnemers dat een verandering van meerderheid bij de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen in november deze periode van turbulentie voor de internationale rechtsmacht kan beëindigen.
