Senegal moet zich niet alleen ervan overtuigen dat het de last van zijn schuldendienst kan verminderen. Het moet ook bepalen welke schuldeisers zullen deelnemen aan deze inspanning en in welke verhoudingen. Dat is de kern van een analyse van Libby George, gepubliceerd op 29 september 2026 door Reuters, waarin de schuld van de centrale overheid op 25.200 miljard FCFA wordt geraamd, ongeveer 44 miljard dollar, eind 2025.
De autoriteiten hebben op 1 september een « schuldbehandelingsplan » aangekondigd. Ze willen de betalingen die op de begroting drukken verlagen en middelen vrijmaken voor investeringen en sociale uitgaven. De regering verduidelijkt echter dat schulden die in CFA-frank luiden buiten dit mechanisme blijven. Deze beslissing beschermt, in het huidige project, een regionale markt die essentieel is geworden voor de financiering van de staat; zij laat de gesprekken met buitenlandse schuldeisers een groter geconcentreerd deel van de aanpassing toewijzen.
Om te beoordelen of de schuld houdbaar is, bekijkt het IMF ook wat het jaarlijks kost, wat de overheidsinkomsten zijn en wat de behoefte is aan nieuw geld. Reuters merkt op dat aan deze beperkingen nog achterstanden worden toegevoegd, geraamd op 1.956 miljard FCFA in maart 2025, die nog onder audit staan. Een uitstel van aflossingen zou de kasstroom tijdelijk kunnen verlichten; een verlaging van de rente of van de hoofdsom zou de vraag oproepen welke verliezen de geldschieters bereid zijn te accepteren. Geen van deze modaliteiten is vastgesteld.
Op 11 september heeft een groep houders van Senegalese obligaties aangekondigd White & Case te hebben gekozen als juridisch adviseur. In hun verklaring eisen zij een behandeling die „economisch rechtvaardig, billijk en houdbaar” is en vragen zij dat de last wordt verdeeld over de verschillende financiële schuldeisers van het land.
Dakar heeft van zijn kant Sodali & Co aangesteld om de houders van zijn internationale obligaties te identificeren en de uitwisseling met hen te vergemakkelijken, aldus een Reuters-draad gepubliceerd op 29 september.
Een andere categorie kredietverstrekkers moet deelnemen aan het proces: bilaterale crediteuren, onder wie Frankrijk en China een belangrijke rol spelen, volgens Reuters. De voorwaarden die zij zouden accepteren, zouden als referentie kunnen dienen voor de eisen die aan andere schuldeisers worden gesteld. Maar er is nog geen maaltijdverdeling van de inspanning aangekondigd door de partijen.
Het uitsluiten van CFA-francenschulden is een van de meest gevoelige keuzes van het Senegalese plan. De regering legt uit dat zij de regionale markt wil behouden, die ook de economie financiert. Reuters meldt dat regionale effecten nu ongeveer 58% van de schuldendienst uitmaken die gepland staat in de herziene begroting voor 2026. Als deze betalingen ongewijzigd blijven, kunnen de crediteuren die betrokken zijn bij de behandeling van de externe schuld zich afvragen waarom de inspanning zo sterk op hen rust.
Alle externe schuldeisers bevinden zich niet in dezelfde situatie. Volgens de door Reuters gepubliceerde gegevens hadden multilaterale instellingen in 2024 ongeveer 40% van de externe schuld in handen; exportkredieten maakten nog eens 9% uit. Deze categorieën zijn doorgaans beschermd bij schuldverwerkingen. De part die mogelijk heronderhandeld kan worden, zou dus beperkter zijn dan het totale bedrag aan externe schuld doet vermoeden.
Tot slot zijn sommige financieringen moeilijker te classificeren. Het persagentschap herinnert eraan dat Senegal eind 2025 netto 1,26 miljard dollar aan financiering had verkregen via total return swaps, bewerkte transacties die gesteund zijn door staatsobligaties in lokale valuta. Het IMF beschouwt deze als externe schuld, maar verduidelijkt dat hun plaats in een eventuele behandeling door Senegal en zijn schuldeisers moet worden bepaald. Dit punt moet worden opgehelderd om te voorkomen dat schuldeisers tijdens de onderhandelingen toezeggingen ontdekken waarvan zij het behandelplan zouden betwisten.
Senegal heeft zijn plan gepresenteerd en het dialoogtraject gestart, maar heeft nog niet met de schuldeisers afgesproken over de duur van de aflossingen, het niveau van de rente of de mogelijke verliezen. Het onmiddellijke doel is dus minder om een woord te kiezen — « behandeling » of « herstructurering » — dan om een geloofwaardig akkoord te bereiken over de afbakening van de schuld en de verdeling van de inspanning.
