Zestig Senegalezen die uit Zuid-Afrika gerepatrieerd zijn, onder wie 23 kinderen en ongeveer tien vrouwen, zijn maandag aangekomen op de luchthaven van Dakar waar zij door de autoriteiten werden verwelkomd, zo vernamen we van Abdou Karim Cissé, directeur van de Senegalese in het buitenland.
“We hebben vandaag zestig Senegalezen verwelkomd”, onder wie 23 mannen. “Zoals u hebt gezien, hebben we ook kinderen, vrouwen en ook mannen”, aldus de heer Cissé, die erop wijst dat deze repatriëring plaatsvindt in een context van moeilijkheden waarmee buitenlandse burgers in Zuid-Afrika te kampen hebben.
Hij legde uit dat deze operatie valt binnen de instructies die zijn gegeven door de president van de Republiek, de premier en de minister van Integratie in Afrika, Buitenlandse Zaken en de Senegalese in het buitenland, om “onze landgenoten in het buitenland te begeleiden, te beschermen en bij te staan”.
“Vanaf het begin van de gebeurtenissen werd de situatie gevolgd op het niveau van het ministerie en van de regering. En bij elke stap rapporteerde onze ambassadeur en voerde de opvolging uit”, benadrukte hij.
Abdou Karim Cissé prees bovendien het werk van de ambassade van Senegal in Pretoria, met name van de ambassadeur Geneviève Faye en haar team, bij het identificatie-, registratie- en begeleidingsproces van Senegalezen die naar het land wilden terugkeren.
“Het is daarom ook een gelegenheid voor ons om de ambassadeur Geneviève Faye, mevrouw Manel, die uitstekend werk heeft geleverd, en het hele team van de ambassade te feliciteren, om dit proces uit te voeren, deze landgenoten te begeleiden, te registreren en hun vertrek voor te bereiden zodat het volledig door de regering van Senegal wordt gedragen”, zei hij.
De directeur van de Senegalese in het buitenland verduidelijkte dat een eerste groep van ongeveer zes tot zeven personen vorige week al aangekomen was, terwijl andere landgenoten in de komende dagen of maanden gerepatrieerd zouden kunnen worden.
“Het is ook goed om te herhalen dat het mensen zijn die terug willen keren. Die wil om terug te keren heeft de ambassadeur, samen met zijn teams, ertoe gebracht hen in te schrijven, te oriënteren en te begeleiden”, aldus de heer Cissé.
Na hun aankomst in Senegal genieten de gerepatrieerden van een ontvangst- en opvolgingssysteem dat met name gericht is op hun hervestiging.
Volgens Abdou Karim Cissé beschikt de Directie van de Senegalese in het buitenland in de 14 regio’s van het land over Welkomst-, Oriëntatie- en Opvolgingskantoren (BAOS), belast met het bijstaan van terugkerende migranten.
Hij préciseerde dat formulieren zijn opgesteld om het profiel van de gerepatrieerden, hun parcours en hun projecten vast te leggen, voordat ze doorverwezen worden naar de BAOS in hun respectieve regio.
“De integratie kent verschillende vormen. Er is psychosociale integratie, omdat deze mensen getraumatiseerd kunnen zijn. Er is behoefte aan begeleiding. Er is behoefte aan oriëntatie”, zei hij.
Daarbovenop komt een economische integratie die kan bestaan uit “financiering van projecten”, “financiering van opleidingen” of “een toelage voor arbeidstoelating”, voegde hij toe.
Met de verhalen van de gerepatrieerden in gedachten, riep de directeur van de Senegalese in het buitenland op tot het vermijden van discussies die de buitenlandse gemeenschappen die in Senegal verblijven, aanstoot geven of stigma opleveren.
“Het is voor ons een kans om na het luisteren naar deze mensen te waarschuwen en te zeggen dat we moeten stoppen met het stigmatiseren van vreemden”, verklaarde hij.
Senegal is “een land van recht. De wetten moeten worden nageleefd”, benadrukte hij, terwijl hij de inzet van de strijdkrachten en de veiligheidstroepen prees.
Hij benadrukte ook de noodzaak om geen bepaalde gemeenschap te stigmatiseren.
Senegal, bekend als “een land van vrede, een land van Téranga”, moet ook toezien op de naleving van wetten en voorschriften door elke persoon die op zijn grondgebied woont.
Fatoumata Binetou Sidibé, alias Aïcha, een van de gerepatrieerden, loofde de begeleiding door de ambassade van Senegal in Zuid-Afrika.
Ze legde uit dat ze in angst had geleefd vanwege de moeilijkheden die buitenlanders in Zuid-Afrika ondervinden.
“Omdat wij allemaal bang waren. Ik kon niet meer werken”, vertelde ze, eraan toevoegend dat controles en verzoeken om documenten deze angst versterkten.
Ze vertelde ook over vijandige opmerkingen jegens buitenlanders. “We willen geen buitenlanders meer. En buitenlanders mogen hier geen salon hebben. Dat hebben we allemaal meegemaakt”, vertelde mevrouw Sidibé.
