Tijdens een lange periode van hervormingen onder toezicht van het FMI en de Wereldbank kende Senegal, tussen 1979 en 1998, een tijdperk waarin salarissen in de publieke sector bevroren werden, overheidsuitgaven werden teruggeschroefd en de rentetarieven stegen. Die geschiedenis komt nu weer naar voren door de overeenkomst die op 1 september tussen Dakar en het Internationaal Monetair Fonds werd gesloten, met het oog op een hulpprogramma van circa 1,9 miljard euro. Het verslag hierover verschijnt in Le Monde op 4 november 2026, met details van Jules Crétois.
L’examen van de overeenkomst is gericht op het herstellen van de houdbaarheid van een publieke schuld die eind 2024 132% van het BBP bedroeg. Pastef, de soevereinistische partij die de grootste fractie vormt in het Parlement, toont zich sceptisch. Zijn voorzitter, Ousmane Sonko, die in mei door president Bassirou Diomaye Faye uit het premierkantoor is verwijderd, heeft de overeenkomst geïnterpreteerd als een herinnering aan het tijdperk van het « structureel aanpassingsbeleid », een uitdrukking waarvan de krant erop wijst dat die een symbolisch zware lading heeft.
De regering verwerpt elke vergelijking en kondigde verschillende maatregelen op het gebied van sociale bescherming aan. De econoom Chérif Salif Sy roept in Le Monde op om de periodes niet met elkaar te vereenzelvigen: de programma’s van vroeger hadden tot doel de omvang van de staat te verminderen, terwijl de huidige programma’s gericht zijn op het vergroten van zijn middelen.
Volgens de historiograaf en voormalige minister Penda Mbow waren deze jaren een « kantelpuntperiode », gekenmerkt door familiale solidariteit, tontines, de informele sector en de massale aanwezigheid van vrouwen in de kleine straathandel. Ze herinnert zich ook de studentenmobilisaties tegen het niet betalen van beurzen, en de campagnes van « set-setal » (« schoon en netjes houden », in het Wolof), geboren uit straten die niet langer werden schoongespoten door gebrek aan middelen.
De voormalige minister Mamadou Diop Decroix is strenger nog: « Na deze beleidslijnen spreken we niet eens meer over ontwikkeling maar over ’armoedebestrijding’. Dat zegt voldoende over het falen ervan. » De devaluatie van de CFA-frank in 1994 heeft, aldus de Franse krant, het definitieve nekslagpunt gezet: de export werd licht gestimuleerd, maar de inflatie trof de huishoudens hard.
