Om het met het Internationaal Monetair Fonds (IMF) afgesloten programma te waarborgen pleit de voormalige minister van Economie en Plan voor een compromis tussen de Uitvoerende Macht, de Wetgevende Macht en de instelling. In een publicatie op X schetst hij vier richtingen met betrekking tot begrotingsaanpassingen, schuldenbeheer en de transformatie van het Senegalese economische model.
Het Senegal moet nu de compromisprioriteit geven, na een fase van confrontatie van ideeën die de standpunten heeft verduidelijkt, aldus Abdourahmane Sarr. Voor de voormalige minister van Economie en Plan verloopt de hervatting van het met IMF afgesloten programma via een geloofwaardige begrotingsconsolidatie en een nationale schuldenbeheerstrategie die steunt op consensus over de haalbaarheid ervan. In dit licht stelt hij vier actiepunten voor om de posities van de Uitvoerende Macht, de Wetgevende Macht en het IMF dichter bij elkaar te brengen.
EEN REALISTISCHE BIJSTELLINGSWET BEGROTING 2026
De eerste oriëntatie betreft de aanneming van een bijstellingswet begroting 2026 die eerlijker is, gebaseerd op een realistische beoordeling van de begrotingsuitvoering. Abdourahmane Sarr merkt op dat de voorziene publieke investeringen 2.249 miljard FCFA bedragen, tegenover 1.472 miljard die in 2025 daadwerkelijk zijn gerealiseerd, wat een stijging van meer dan 50% betekent. Hij pleit ervoor de uitgaven aan te passen aan de werkelijke uitvoeringscapaciteit om de verhoging van de energietoeslagen te financieren, terwijl het begrotingsdeficit binnen de vastgestelde grenzen blijft. Hij stelt bovendien dat de uitgaven uit het Plan voor Economisch en Sociaal Herstel (PRES), waarvan de inzet in de tweede helft van het jaar werd verwacht, afhankelijk van de inkomsten, bij zouden moeten dragen aan de financiering van deze subsidies.
VERLICHTING VAN DE ENERGIEBELASTINGEN ZONDER HET BEGROTING TE ONTBREKEN
Voor 2027 pleit de voormalige minister voor een initiële begroting (IB) die in lijn ligt met de bijstellingswet begroting 2026, op basis van realistische ramingen. Hij vindt dat een verlaging van de energiebelasting haalbaar is, mits gelijktijdig de lasten op petroleumproducten en de energietoeslagen worden verminderd. Deze aanpak zou volgens hem de koopkracht van huishoudens en de concurrentiekracht van bedrijven behouden, terwijl de repercussies voor de overheidsfinanciën beperkt blijven. Ter vergelijking noemt hij Ivoorkust, waar de energiebelasting en de fiscale druk lager liggen, terwijl de economische groei ongeveer 6% bedraagt. Hij benadrukt echter dat het niveau van publieke investeringen daar ook lager ligt dan in Senegal.
STREVEN NAAR EEN BEGROTINGTEKORT VAN 3% VAN HET BBP IN 2027
De derde pijler bestaat uit het terugdringen van het begrotingstekort tot 3% van het bbp in 2027, in overeenstemming met het aanvankelijke doel. Volgens Abdourahmane Sarr kan de herberekening van het bbp helpen dit doel te bereiken, op voorwaarde dat de openbare investeringen en uitgaven aan goederen en diensten onder controle blijven. Hij benadrukt dat Senegal een hogere schuldendienst draagt dan Ivoorkust, terwijl volgens zijn analyse de middelen in verhouding tot het bbp groter zijn. De twee landen delen bovendien de kenmerken van het regionale financiële kader van de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie (WAEMU). Om de schulden onder houdbare voorwaarden te financieren, pleit hij voor herfinanciering op de regionale financiële markt, met name door de deelname van niet-ingezetenen te vergroten, al dan niet met gebruik van mechanismen voor risicotransfer. Hij meent ook dat het aanhouden van een concessionele schuldenstock kan bijdragen aan het verlagen van de kosten van de financiële transitie.
HET ECONOMISCH MODEL HERORIËNEREN NAAR PRODUCTIVITEIT
Naast de begrotingsaanpassingen pleit Abdourahmane Sarr voor een transformatie van het Senegalese economische model. Volgens hem hebben de afgesloten leningen om infrastructuur te financieren geen versnelde groei opgeleverd die in verhouding staat tot de investeringen. De ontwikkeling van infrastructuur is niet voldoende gepaard gegaan met een productieve transformatie. Hij meent dat een grotere substitutie van fiscale inkomsten door schulden om de openbare investeringen voort te zetten, op zichzelf niet volstaat om deze koers te veranderen. Een strengere selectie van projecten is daarom noodzakelijk; de prioriteit moet uitgaan naar concurrentievermogen, productiviteit en privé-investering. De voormalige minister verwijst naar de beleidsverklaring (DPG) die in 2024 door premier Ousmane Sonko werd gepresenteerd, waarvan hij meent dat deze al de basis voor deze richting had gelegd. Hij herinnert zich ook dat hij deze aanpak heeft ontwikkeld in zijn bijdrage getiteld De Kaap en de Methode, de Systeemtransformatie. Door middel van deze voorstellen verdedigt Abdourahmane Sarr een strategie die begrotingsdiscipline, houdbaar schuldenbeheer en structurele transformatie van de economie met elkaar verweeft. Het doel is om het herstel van de overheidsfinanciën te combineren met behoud van koopkracht en de opkomst van een groei die sterker wordt aangestuurd door productieve investeringen.
