De voorzitter van de Nationale Vergadering, Ousmane Sonko, verdedigde dinsdag 8 september 2026 de autonomie van het Parlement tegenover de uitvoerende macht, terwijl hij opriep tot een veeleisende samenwerking met de regering en tot een loyale dialoog met de president van de Republiek. Hij sprak tijdens de afsluiting van de tweede buitengewone zitting van het jaar, gewijd aan de Beleidsverklaring van de premier Ahmadou Al Aminou Lô.
« De staat heeft geen op één lijn gebrachte, maar wel onafhankelijke en stevige instellingen nodig », aldus de voorzitter van de Nationale Vergadering. Sonko is van mening dat parlementaire autonomie niet moet worden gezien als vijandigheid jegens de uitvoerende macht en dat de controle op de overheidsactie volledig toekomt aan het mandaat dat aan de parlementsleden is toevertrouwd.
Verwijzend naar de bepalingen van artikel 59 van de Grondwet benadrukt hij dat de Nationale Vergadering de wetgevende macht uitoefent, het overheidsoptreden controleert en het beleid evalueert. Volgens hem is zij dus « noch een dienst van de presidentie noch een afdeling van de regering », maar een constitutioneel bevoegd gezag dat door algemeen kiesrecht is gekozen.
De voorzitter van de Nationale Vergadering verwerpt ook het idee dat verschillen tussen de instellingen automatisch een crisis aan de top van de Staat zouden betekenen. Hij meent dat een institutionele crisis alleen zou worden gekenmerkt als de instellingen hun missies niet langer kunnen vervullen, de Grondwet wordt geschonden, de rechtspraak niet langer wordt gerespecteerd of de dialoog onmogelijk wordt.
In deze context herinnert Sonko eraan dat de Grondwet precies mechanismen voorziet voor meningsverschillen en controle, met name het amendementsrecht, vragen aan de regering, onderzoekscommissies, de doorverwijzing naar het Grondwettelijk Hof, een motie van wantrouwen en ontbinding. Hij benadrukt aldus dat politieke afstemming tussen de instellingen geen constitutionele verplichting vormt.
De voorzitter roept echter de parlementaire meerderheid op om autonomie niet te verwarren met obstructie. « Onze Vergadering moet een kamer van beraadslaging zijn, geen echo-kamer », aldus hij, en hij nodigt de meerderheid uit om de oppositie een echte stem te geven en dat die laatste haar kritiek met strengheid uitoefent.
Zijn toespraak plaatst daarnaast de levensomstandigheden van de Senegalese bevolking centraal in het handelen van de instellingen. De vermindering van ongelijkheid, toegang tot onderwijs en gezondheidszorg, waardige werkgelegenheid, steun aan arbeiders en de verwerving van soevereiniteit vormen volgens hem de criteria waaraan de publieke actie moet worden gemeten.
Op economisch en internationaal vlak verdedigt Sonko een concept van soevereiniteit dat samenwerking niet uitsluit. Hij vindt dat Senegal zijn partners en de voorwaarden van zijn engagement moet kunnen kiezen, en dit evalueren op basis van de impact op werkgelegenheid, opleiding, technologietransfer, lokale transformatie en de Afrikaanse integratie. Hij pleit bovendien voor een versterkte « gedeelde Afrikaanse soevereiniteit ».
De voorzitter van de Assemblée appelle ten slotte aan de uitvoerende macht om parlementaire controle te beschouwen als een garantie in plaats van een aanval. Hij pleit voor een relatie die is gebaseerd op dialoog met de president van de Republiek en op een veeleisende samenwerking met de regering, met als leidraad wat het nationale belang dient, wat kan worden verbeterd en wat tegenwerkt.
Voor Ousmane Sonko betekent democratie niet het verdwijnen van meningsverschillen, maar het kaderen ervan door regels en instellingen. « Onze plicht is niet om de instellingen achter een man te scharen, maar om ze samen te brengen rondom het volk », aldus hij ten slotte, voordat hij de tweede buitengewone zitting van de Nationale Vergadering voor het jaar 2026 afsluit.
