Een tiener heeft een hand verloren, en meer dan 6.000 jongeren zijn korte tijd in hechtenis geplaatst. Dat is de balans van de repressie tegen de middelbare scholierenprotesten in Frankrijk, vermeld in een artikel dat op 15 oktober 2026 werd gepubliceerd in Deadline. De acteur Omar Sy kaart hierin een autoritaire reactie van de macht aan.
De demonstraties nemen vanaf eind september aan kracht toe. Leerlingen protesteren tegen het gebrek aan personeel en de verwaarloosde staat van veel scholen. Commentatoren zien erin ook een uiting van bredere zorgen over de toekomst van het land, tussen de kostencrisis en vrees voor werkgelegenheid als gevolg van de opkomst van kunstmatige intelligentie.
In eerste instantie gedragen door de middelbare scholieren, werd de beweging gesteund door leraren, studenten van het hoger onderwijs en vakbonden. Een grote nationale mobilisatie werd aangekondigd voor de volgende zaterdag, met aanhangers van de “gele hesjes” en naar verwachting meer dan een half miljoen mensen die de straat op zouden gaan.
Tijdens een gesprek bij France Inter op woensdag prees Omar Sy de beweging: “De beweging van de middelbare scholieren is een klein baken.” Volgens hem spreekt de toekomst van het land tot een natie die “volledig op drift” is: “We hebben een koers, luister naar ons.”
De acteur maakt zich boos om het gebrek aan reactie. Het onmiddellijke reflex, volgens hem, is de jongeren te laten zwijgen, hen aan te vallen of hen tegen elkaar op te zetten “zoals kinderen in een gevecht”. Hij noemt dit “zielig” en vraagt zich af: “Waar zijn de volwassen verantwoordelijken? Wat is onze rol, als volwassenen, als ouders?”
Hij betreurt dat ze worden berispt en gestraft in plaats van geluisterd te worden. “We zeggen hen te zwijgen, en daarna verwachten we dat zij onderling tot een oplossing komen. We weten niet eens wat ze te zeggen hebben.”
Onder vragen naar zijn leven in de Verenigde Staten, waar hij met zijn gezin woont sinds veertien jaar, erkent Omar Sy dat Amerika harder is geworden. Hij voegt eraan toe dat de hele wereld zich met dezelfde intensiteit heeft verhardt. “Het is ook niet beter wanneer ik hier terugkom; ik zie dezelfde harde dingen,” zegt hij, verwijzend naar dezelfde geweldpleging, dezelfde spanningen en dezelfde xenofobie. Wat er in Frankrijk gebeurt, ziet hij als een wereldwijd fenomeen.
