De gewelddadige muiterij en de mislukte staatsgreep hebben het regime van generaal Thiani niet ten val gebracht. Daarentegen bood de geopolitieke en politico-militaire schok uit Niamey een welkome troost voor de politieke adviseurs van president Tebboune. Sterker nog, het rusteloze sentiment onder de Nigeraanse troepen leverde, in de nasleep, meteen de geschikte opstap voor het Algerijnse hoofdkwartier om een gecombineerde lucht- en landmacht in Niger in te zetten.
Deze offensieve inbraak van het Algerijnse leger illustreert een geopolitieke wending en duidt op een herdefiniëring van het Sahel-theater. In praktische termen betekent het de verdringing van het Franse leger uit de centrale Sahel.
De operaties « Barkhane » in Mali en « Sabre » in Burkina hebben een leegte achtergelaten die nu door de regionale en nabije macht – Algerije – wordt opgevuld met meer omvang dan Rusland via de paramilitaire groep Africa Corps.
We staan hier voor een stabilisatie-aanbod van Algerije, geaccepteerd door Niamey. Een militaire hulp die verre van filantropisch is. Integendeel.
Inderdaad dwingen de geopolitieke zwaartepunten Algerije ertoe zijn lange zuidelijke flank te beveiligen, met name de 1 300 km lange grens met Mali; waaraan de 951 km die Algerije met Niger deelt, worden toegevoegd. Dit verklaart de aanwezigheid van generaal Mohamed Adjroud, hoofd van de 4e Militaire Regio, in Niamey.
Juist, de 4e Militaire Regio, aan de rand van het Sahel, krijgt extra gewicht omdat zij de olie-installaties van Ain Amenas huisvest. Daaraan toevoegd dat het beruchte SALVADOR-pad grofweg langs de Algerijns-Niger-grens slingert.
Onzichtbaar op wereldkaarten verschijnt SALVADOR-piste uitsluitend op rigoureus gedetailleerde operationele kaarten. Haar gevaarlijkheid ligt in het feit dat zij wordt gebruikt door terroristen die voortdurend pendelen tussen het zuiden van Libië en het noorden van Mali.
Het zuiden van Libië is een gebied van niet-staat en van rechteloosheid waar spionnen van meerdere nationaliteiten elkaar kruisen: emissaires van generaal Hemetti uit Soudan, plenipotentiarissen van Saddam Haftar, Colombiaanse huursoldaten op weg naar Darfur via het oosten van Tsjaad, enzovoort. Een uiterst gevoelig gebied dat de Algerijnse DRS nauwgezet bewaakt.
De grootte van de belangen en de immensiteit van de Sahel rechtvaardigen de aard en het volume van de middelen die het Algerijnse Ministerie van Defensie inzet.
Sterk uitgerust met vier Sukhoi Su-30-jachtbombers, vergezeld door een Ilyushin Il-76 als transportvliegtuig en een andere Il-78 als tanker (een vliegende tank vol kerosine), vormt de in Niamey gelande Algerijnse expeditie-eenheid een afschrikwekkende slagkracht in alle richtingen: tegen terroristen en tegen muiters.
Er vindt een ware herconfiguratie van de Sahel-crisis plaats op militair vlak; want de beschikbare operationele capaciteit zorgt voor een luchtcarrousel (vier gevechtsvliegtuigen en een tanker-vliegtuig) over een traject van Niamey tot Kayes, niet ver van Senegal.
Ongetwijfeld heeft de combinatie van muiterij en staatsgreep het toneel gecreëerd voor de diplomatieke wraak van Algerije op Frankrijk in de Sahel.
Noteren we, ter herinnering, dat Parijs Algerije uit de weg heeft willen ruimen door de oprichting van de G5 Sahel in 2014 te bevoordelen en te sponsoren, ten koste van het CEMOC (Comité d’État-major opérationnel conjoint), een militaire structuur die al in 2010 onder Algerijnse leiding was opgericht en met zetel in Tamanrasset.
Natuurlijk is het vervangen van een verre militaire paraplu door een nabije paraplu geen souverain voor perfectie. Het is zelfs een slag in de nationale soevereiniteit. Maar elke tussenstap verhindert het onmiddellijke ineenstorten.
