Vele tientallen mensen namen zaterdag deel aan een mars in Dakar, georganiseerd door het collectief “30 Dagen voor de Rechtvaardige Prijs”, om de hoge kosten van levensonderhoud en de dalende koopkracht van gezinnen aan de kaak te stellen.
De mobilisatie, die begon in de wijk Castors, bracht demonstranten samen die T-shirts droegen met de naam van het collectief. Ze hingen banners omhoog met teksten zoals: “Stop de hoge kosten van levensonderhoud” of “Eerlijke prijs, mijn strijd”.
Sommige deelnemers zwaaiden met lege keukengerei, als symbool voor de moeite die huishoudens hebben om hun manden te vullen. Gedurende het parcours scanden de betogers de volgende leuzen: “Dund gi dafa seer” (het leven is duur), “Aswi sonu nañu, askan wi sunu nañu”, “Location bi dafa seer” (de huur is duur) en “Woyofal bi dafa seer” (Woyofal is duur).
Gekleed in het zwart en wandelend achter de menigte aan, zegt Maimouna Ndiaye Sy, een zestigjarige vrouw, dat ze gekomen is om haar ongenoegen te uiten over de stijgende levensduurte.
“Het leven is extreem duur, we weten niet meer wat we moeten doen. Voordat ik naar deze demonstratie kwam, heb ik expres een kilo vis gekocht. Die werd voor 3 500 CFA-frank verkocht. We zijn hier niet voor een ontspanningswandeling, het leven is heel moeilijk in Senegal,” heeft ze verklaard.
Ze pleitte voor het behoud van het burgerlijke karakter van de mobilisatie. “Ik verafschuw elke poging om deze samenkomst te politiseren. Het is niet de politiek die ons heeft gemotiveerd,” benadrukte ze, terwijl ze betreurde dat de mobilisatie volgens haar zwak is vergeleken met de omvang van het probleem.
Uit Diamaguène, een voorstad van Dakar, kwam Mame Binta Fall, een gepensioneerde vrouw die een sluier droeg, met een lege winkelmand om de moeilijkheden aan te geven waarmee gezinnen worden geconfronteerd.
“De bevolking is moe. Met 5 000 CFA-frank kan ik geen voldoende voorraden meer aanschaffen. Ik heb een klein gezin, maar op de markt denk ik aan grote gezinnen,” vertelde zij.
Aan de rand van de menigte liep Kiné Guèye met een omgekeerde kalebas op haar hoofd en een lege kom in haar handen. Op haar rug zat een bordje met de tekst: “Weduwen lijden”.
“Ik neem deel aan deze manifestatie omdat ik de impact van de dure levensonderhoud in Senegal ondervind. Als weduwe draag ik alles mee: de huur, het water, de elektriciteit, en alles wat daarbij komt kijken, waaronder steeds hogere schoolgelden,” legde ze uit.
Naar haar mening zijn weduwen en werkloze scheidingsvrouwen besonders kwetsbaar voor de druk van de stijgende kosten van levensonderhoud.
“Ik werk wel, maar in mijn hoofd zijn er voortdurend momenten waarop het zwaar is en ik me afvraag hoe degenen overleven die niet werken,” voegde ze toe, terwijl ze verwees naar de vrouwen die soms bij haar aankloppen voor hulp.
“Nog voordat ze hun zin afmaken, huilen ze. En geef je hen 1 000 CFA, dan voelt het alsof je hen 100 000 CFA geeft,” vertelt ze.
Kiné Guèye merkt ook op dat de dure levensonderhoud in Dakar zelfs voor buitenlanders merkbaar is geworden.
“Een Franse vriend sprak me aan en zei dat het leven in Dakar hyperduur is. Het is een realiteit, omdat zij dit niet zo treffen als wij. Hij zegt dat wij ontzettend veel geld uitgeven aan ons voedsel,” vertelde zij.
De woordvoerder van het collectief, Bathie Drissy, benadrukte het burgerlijke karakter van de mobilisatie.
“Dit collectief is een burgerinitiatief. Het heeft geen politieke kleur. Het zijn consumenten die de dure levensonderhoud ondervinden. Wij moeten deze strijd aangaan als wij niet langer willen lijden,” verklaarde hij.
Hij bevestigde dat de mobilisatie op de lange termijn gericht is. “Het is een strijd die op de lange termijn voortduurt, tot de prijzen dalen,” zei hij voordat de demonstranten zich uiteenvielen, aangekomen bij het rondpunt Jet d’Eau in de wijk Grand-Dakar.
