Er valt niets op aan te merken: Ousmane Sonko is werkelijk een fenomeen. Het lukken van een enorme mobilisatie in het verre Senegal is geen gemakkelijke opgave. Niemand in de Senegalese politiek zou zo’n prestatie kunnen leveren.
Op de velden van Monza, waar nog steeds de echo’s van de Formule 1-bolides in volle hevigheid klinken, vroeg hij stilte aan een grote, luidruchtige en opgewonden menigte, die met grote moeite in een stadion zat dat vol was als een ei. Hij kreeg het. De menigte bleef stil.
De volle kunst van het tot stilte brengen, tegen de stroom in gaan en aan iedereen laten zien dat hij een ongekend politiek beest blijft.
Er wordt gefluisterd over zijn verhitte relatie met de president, en plots verschijnt hij in diens kantoor, vol ontspannen en met een onderling vertrouwelijke houding, terwijl hij de lijst voor het herindelingsplan bijwerkt.
Men betwijfelt zijn macht, en toch versterkt hij die met instemming van de president, degene met wie men zo graag zou zien dat hij boos wordt en die hem de mannen op de sleutelposities van Justitie en Binnenlandse Zaken laat aanstellen.
Men verwijt hem zijn sedentair bestaan, maar hij gooit plots een nieuwe koers open: richting China, Turkije, de Verenigde Arabische Emirates en Italië.
Hoe hem tot stilte brengen wanneer alles namens hem spreekt?
Het hart raken en spreken over de belangen van de diaspora, dat is precies wat de premier en voorzitter van Pastef in Milaan voor elkaar krijgt.
Niemand anders weet zo verfijnd te navigeren tussen zijn taak als premier, die het Plan voor Economisch en Sociaal Herstel presenteert en zijn ministers van de Republiek meeneemt in de uitleg van het document, en zijn rol als voorzitter van Pastef die het volk toespreekt, misstanden aan de kaak stelt en aanzet tot remobilisatie.
In Milaan heeft de premier met verve de rol vervuld waarin hij uitblinkt, die van partijleider van de Patriotten.
Degenen die twijfelden aan zijn mobiliseringscapaciteit en hem snel in de vergeten hoek wilden plaatsen, zullen moeten wachten.
Plaats hem voor een publiek, meteen verschijnt de rede, de verve komt als bij toverkunst terug boven. Zijn vasthoudendheid is er, levendig als nooit tevoren. Hij zal de Senegalese bevolking vragen niet te reageren op roddels, het debat te verheffen en eerst de mentaliteit van ontwikkeling aan te nemen, als voorloper van ontwikkeling zelf. Laten we spreken over economie en burgerschap, zal hij zeggen. Hij zal hen vertellen dat hij kan vergeven wat hem toebehoort, maar dat hij het niet kan vergeven wat van ons allemaal is. Dat dit geen wraak is, maar gerechtigheid. Het gewonnen publiek zal vanuit de tribunes roepen, in echo op zijn woorden: “Gerechtigheid! ” “Gerechtigheid!”. De connectie is gemaakt, hij is één met het publiek. De sfeer is elektrisch.
Het enige verschil met de leider van de Patriotten tijdens de campagne is dat hij geen politiek tegenstander heeft met wie hij het moet uitvechten. Zijn tegenstander is de crisis, waarin zijn voorgangers Senegal hebben gestort. Het is het “tweede souterrain” zoals hij het noemt. Het is om uit te leggen hoe deze tegenstander te verslaan dat hij naar Milaan kwam. De diaspora is gekomen om bij te dragen. Ze zijn er allemaal, ze komen uit alle hoeken van Europa.
A hen zal de minister van Financiën, C. Diba, nadat zij cultureel ambassadeurs waren geweest, vragen vanaf nu de bevoorrechte actoren van de ontwikkeling van het land te zijn. Hij zal hen informeren over de invoering van toekomstige diaspora bonds, echte kansen om hun spaargeld te laten groeien en deel te nemen aan het huidige Plan voor Economisch en Sociaal Herstel.
A hen zal de minister van Digitale Zaken, A. Sall, spreken over de New Deal-technologie, e-visum, digitale identiteit, een geldigheidsduur van tien jaar voor het paspoort, digitalisering van administratieve procedures en talloze andere initiatieven.
De premier zal vervolgens benadrukken dat de in het PRES genomen stappen op de lange termijn gericht zijn, zelfs al heerst er urgentie.
Zoals altijd zullen de opposanten zich wijden aan eeuwige, ongegronde kritiek, die gemakkelijk te ontkrachten is, terwijl zij verantwoordelijk zijn voor het begrotingstekort en vooral geen enkel nieuw idee hebben ingebracht bij de totstandkoming van PRES.
“Sla de weg in” en laten we ons “Focus” houden, zullen de premier in wezen antwoorden.
Tidiane Sow is een coach in politieke communicatie.
