Sénégal bevindt zich in een periode van grote kwetsbaarheid. De prijzen rijzen de pan uit, jongeren raken wanhopig, bedrijven stikken, en de staat heeft moeite om zijn meest basale verplichtingen na te komen. In deze alarmerende context, wat zien we? Een premier die in de ministerraad een « verlof » aankondigt voordat hij vertrekt naar een politieke bijeenkomst, zichzelf opstelt als aanklager tegen rechters en de oppositie. Het contrast is sterk en zelfs zorgwekkend.
De economie, grote afwezigheid in de toespraak
De economische urgentie ontbrak volledig in de laatste toespraak van de heer Ousmane Sonko. Hij had toch een zeldzame kans om tegen het land te spreken, huishoudens te kalmeren, de productieve krachten te mobiliseren en zo een geloofwaardige weg naar herstel te schetsen. Hij koos er echter voor om rekeningen te vereffenen. Geen reddingsplan, geen concrete maatregelen, geen duidelijk signaal richting de economische actoren. Enkel scheldpartijen, beschuldigingen en een strijdretoriek die lijkt te vergeten hoe ernstig de situatie is. Besturen is niet hetzelfde als campagne voeren en een premier is geen partijleider in campagne.
De plicht van de Staat: regeren, niet tobben
Regeren betekent arbitreren, prioriteiten stellen, bouwen. Het betekent ook weten wanneer je moet zwijgen om te kalmeren, en wanneer je moet spreken om uit te leggen. Sinds zijn benoeming lijkt M. Ousmane Sonko echter niet uit de rol van opposant te komen. Hij praat alsof hij geen enkele macht heeft, terwijl hij die macht juist zou moeten uitoefenen. Zijn herhaalde aanvallen op de rechterlijke macht, zijn insinuaties jegens de oppositie, zijn demonstraties van populaire kracht—al dat ondermijnt de staat en schaadt het vertrouwen.
A dit niveau van verantwoordelijkheid in de staat, moet men twee keer nadenken voordat men publiekelijk uitspreekt. Elk woord, elke handeling, elke officiële interventie heeft een directe impact op de stabiliteit van het land en op de perceptie die internationale partners van Senegal hebben. Telkens wanneer hij zich uitdrukt met vurige of luchtige retoriek, zakt de beoordeling van Senegal bij de kredietbeoordelaars, waardoor onze economie nog verder in een verarming van het marasme belandt. Dit is geen mening, maar een feit. De markten luisteren, investeerders observeren, en ze sanctioneren.
Een incoherente besturing
Aan deze onrust komt een verontrustende incoherentie bij. Hoe kan men nieuwe belastingen invoeren, de fiscale druk verhogen en burgers oproepen hun belastingen niet te betalen zolang de rechtspraak niet is uitgesproken? Deze tegenstrijdige houding ondermijnt de autoriteit van de Staat en vertroebelt de oriëntatiepunten. Besturen betekent duidelijke, leesbare en samenhangende keuzes maken die in lijn liggen met de republikeinse principes.
Ondertussen brandt het huis
De urgenties stapelen zich op: ziekenhuizen bevinden zich in crisis, leraren staken, bedrijven gaan failliet en huishoudens worstelen met de dure levensonderhoudskosten. Het land heeft geen behoefte aan gladiatoren, maar aan bouwers. In plaats van de economie als kompas te nemen, maakt de regering er een puinzooi van. M. Ousmane Sonko zou slechts één obsessie moeten hebben: de economie; Hoe kan men de nationale productie opnieuw laten groeien? Hoe de KMO’s steunen? Hoe de prijzen stabiliseren? Hoe het vertrouwen van investeerders herstellen? Dit zijn de echte vragen. De rest is afleiding.
Een bedreigde regionale omgeving
Terwijl Senegal verstrikt raakt in zinloze debatten, laait de regionale situatie op. Mali gaat door een moeilijke periode, en de aangekondigde val van het regime ten voordele van jihadistische groeperingen zou desastreuze gevolgen hebben voor ons land, economisch, sociaal en op het gebied van veiligheid. De premier van een buurland moet een cultuur van urgentie hebben: cohesie, institutionele stabiliteit en regionale solidariteit. Het is niet langer tijd voor politieke kermissen, maar voor waakzaamheid en daadkracht.
Minachting voor gezondheidsrisico’s
Het organiseren van een massale bijeenkomst in een zorgwekkende gezondheidscontext zou tot nadenken moeten stemmen. De uitbraak van geë Rode koorts in de Rift Valley-regio groeit zorgwekkend, met honderden geregistreerde gevallen door het hele land. Is het verantwoord onder deze omstandigheden massa’s uit alle delen van Senegal samen te brengen? De volksgezondheid mag niet worden opgeofferd aan de altaren van politieke mobilisatie. Een regeringsleider die de uitdagingen waar zijn land voor staat serieus neemt, behoort prudence, terughoudendheid en verantwoordelijkheidsgevoel te tonen.
Het is tijd om te regeren
De heer Ousmane Sonko wil dat de menigte zijn ambities dient, terwijl hij Senegal moet dienen dat een regering nodig heeft die werkt, luistert en handelt, niet een uitvoerend orgaan dat voortdurend campagne voert. Het volk vraagt geen slogans maar oplossingen. Het is tijd om de prioriteiten terug te zetten waar ze horen: economie eerst, economie daarna en altijd economie.
Cheikhou Oumar Sy en Théodore Chérif Monteil zijn voormalige parlementariërs.
