De verklaarde kandidatuur van de schrijver Amadou Lamine Sall voor de positie van secretaris-generaal van de Internationale Organisatie van de Francofonie klinkt duidelijk als vanzelfsprekend. Erfgenaam van Senghor, gepassioneerd door en promotor van de Franse taal, lijkt Francofonie een natuurlijk eindpunt te maken voor de dichter.
Het stond geschreven. Tussen de dichter Amadou Lamine Sall en de Francofonie kon de geschiedenis geen andere wending kennen dan diegene die nu langzaam vorm krijgt. «Ik ben bereid Senegal te dragen, Afrika te brengen naar de ontmoetingen met haar prachtige landen die de Francofonie vormen. Deze Francofonie is niet enkel de zo mooie Franse taal», onthult Amadou Lamine Sall in een onlangs afgenomen interview met Le Soleil, en bevestigt daarbij zijn kandidatuur voor de functie van secretaris-generaal van deze organisatie. Maar de winnaar van de Grote Prijzen van de Franse Academie, met de Vermeil-medaille voor de uitstraling van de Franse taal, overtuigt bijna niemand wanneer hij beweert dat de Francophonie niet de Franse taal is. Uiteraard is zijn kandidatuur, allereerst en vooral, gericht op de Franse taal. Amadou Lamine Sall ademt deze taal. Amadou Lamine koestert deze taal. Amadou Lamine Sall begrijpt deze taal.
Amadou Lamine Sall omarmt zijn liefde voor deze taal, en wel ondanks de insinuaties van een bepaalde panafrikaanse orthodoxie die pleit voor de «liquidatie» van het Frans in Afrika. «Het Frans oefent de magistratuur van het universalisme», aldus de schrijver van Regards sur la Francophonie terwijl hij verwees naar zijn geestelijke vader, de president-dichter Léopold Sédar Senghor. En zonder aarzeling voegt hij in Senghor, mijn menselijk aandeel, toe: «Wat een mooi eerbetoon tegenover de pessimisten van de Franse taal! Voor mijn part is taal vlees, en zo’n vlees laat zich niet zo gemakkelijk loskoppelen… Het Frans is een gelukkige taal waarin zelfs scheldwoorden treffend raken». Daardoor zal iemand die de Franse taal als muziek beschouwt zich in eerste instantie tonen door trouw aan die taal. In dit opzicht is de laureaat van de internationale poëzieprijs Tchicaya U Tam’si uit de Marokkaanse stad Asilah in 2018 zowat de erfgenaam van de troon van de Francophonie. Momenteel is hij een van de grootste pleitbezorgers van de Franse taal wereldwijd.
Amadou Lamine Sall, die als dichter is opgenomen in het universele woordenboek van Hachette Edicef, heeft deze kandidatuur te danken aan zijn «gids» Léopold Sédar Senghor, een medeoprichter van de Francophonie. Als Amadou Lamine Sall van de Franse taal houdt, dan is dat vooral dankzij Senghor. «Ik zal me altijd onze werksessies rond mijn manuscripten herinneren. Hij vroeg me mijn gedichten luidop te declameren en onderbrak me onmiddellijk zodra hij een foutieve toon, een incongruentie of een banaliteit opmerkte. Ik hield stand door uit te leggen waarom ik dit of dat had geschreven, wat me had geleid, wat me had geïnspireerd. Hij luisterde en, met zijn kenmerkende lach, vroeg hij me om te proberen ‘betere dingen te vinden’. Hij richtte zich nauwelijks tot mij over grammatica, de concordantie van tijden…» (vermelding door de laureaat van Sédar Art et Culture in 2008 alvorens verder te gaan) «Wat hem attent en geïnteresseerd maakte, was het dradenweven van woorden, hun Weving, hun rangschikking, hun telescopische explosie, maar vooral de kracht van beelden, hun helderheid, hun opstijging, hun impact, hun durf».
Een steun van het tandem Diomaye-Sonko wordt verwacht
Wie stelt dat hij snel is opgegroeid naast Senghor door de ijdelheid van leeftijd te bestrijden met de bescheidenheid van het betoog en de verheffing van het denken, is op maat gesneden om de Francophonie te leiden. Inderdaad, hoewel het duidelijk is dat de OIF op een kruispunt staat en de afgelopen jaren veel veranderingen heeft doorgemaakt, blijft de levensader van de Francophonie de Franse taal. Wie de hele carrière wijdt aan de promotie van die taal, moet deze kandidatuur tot het einde toe dragen. In het interview met Le Soleil verklaart de dichter dat zijn kandidatuur uitsluitend weerklinkt met de steun van de nieuwe autoriteiten, met name de staatshoofd Bassirou Diomaye Faye. Het tandem Diomaye-Sonko lijkt geen betere ambassadeur voor de Francophonie te kunnen hebben dan hij. En nadat de voormalige president van de Republiek Abdou Diouf heeft gezeten, kan Amadou Lamine Sall de tweede Senegalese worden die deze positie bekleedt… een erfenis!
