De sluimerende ziel van Saint-Louis is vorige week opnieuw tot leven gekomen ter gelegenheid van de 34e editie van het internationale jazzfestival, dat van 13 tot 17 mei 2026 plaatsvond.
Het is een publiek geheim dat de stad Saint-Louis heeft geleden sinds de verhuizing van de hoofdstad na de onafhankelijkheid. De heer Diaw, voorzitter van het Forum van Saint-Louis, gelooft dat het festival aan de wieg staat van deze heropleving. Tijdens een concert op een van de vele locaties in het gevierde Fotomuseum benadrukte hij hoe het festival een stad laat vibreren die eerder in een soort slaap verkeerde.
Volgens hem heeft het festival de heropleving van deze stad begeleid, haar magie teruggegeven en haar aura teruggebracht waardoor de stad tegenwoordig weer vol is. Die voordelen zijn welkom. Het festival biedt een duwtje aan lokale bedrijven; veel van hen beschouwen dit weekend als het meest winstgevende van het jaar.
Toch heeft het festival de afgelopen jaren een vergelijkbaar traject doorlopen als de stad, terwijl de financiële situatie steeds moeilijker werd. Politieke hindernissen, zoals de afgelasting van een renovatieproject voor de historische huizen op het eiland, wisten de wonde dieper te snijden. Een kunstenaar op het eiland grapte zelfs dat ‘het festival internationaal was, daarna nationaal, en nu is het nog maar regionaal’.
Maar de kunstenaar erkent dat, ondanks de moeilijkheden waarmee het festival in recente edities werd geconfronteerd, de tendens dit jaar is omgeslagen. Een focus op Afrikaans en Senegalese jazz heeft geleid tot buitengewone optredens van het Orchestre Baobab, Momi Maiga, SAHAD en andere artiesten, die vier muzikale avonden door de hele stad hebben gebracht.
Sahad Sarr, een muzikant uit Dakar die jazz, afrobeat en funk combineert, merkte op dat jazz ‘uitgebreid en zeer open’ is geworden onder invloed van rap en populaire muziek. Dit zou een festival, geworteld in de geschiedenis van het genre, kunnen democratiseren en Saint-Louisenaars, Senegalesen en buitenlandse bezoekers samenbrengen onder de paraplu van het ‘nationaal symbool’ van het festival.
Voor sommige inwoners van Saint-Louis is het jazzweekend slechts een kans om de kwetsbaarheid van andere culturen die de stad het hele jaar door in leven houden onder de aandacht te brengen. Volgens Momodou Sarr, voorzitter van de commissie Milieu bij de kleinschalige vissers van Saint-Louis, is het festival een moment om hun ongenoegen te laten horen tegenover multinationals die ons gas, onze vis en onze natuurlijke hulpbronnen stelen.
Het weekend biedt een relevant kader, want ‘het is een culturele manifestatie’ en ‘visserij is een cultuur’. Beide behoren tot de gemeenschappen en, tijdens een weekend waarin jazz centraal staat, ‘de vissers hebben geen werk’, een realiteit die hij onder de aandacht wil brengen bij ‘wereldmedia’.
De opbloei van de stad tijdens het jazzfestival is een jaarlijks ontwakingsmoment. Maar voor de bewoners lijkt het duidelijk dat als Saint-Louis uit zijn winterslaap wil komen, men niet mag vergeten dat er meerdere culturen zijn — en niet slechts één — die centraal staan in alles wat gebeurt.
