(Auteur onbekend) – De schuldencrisis in Senegal raakt niet langer alleen Senegal. In een rapport dat op 2 juni 2026 werd gepubliceerd waarschuwt S&P Global Ratings voor een mogelijk regionaal besmettingsrisico, en Ivoorkust, de grootste economie van de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie (UEMOA), staat direct in het vizier.
Het mechanisme is duidelijk. Internationale beleggers hebben kapitaal geplaatst bij Ivoriaanse banken die actief zijn binnen de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie. Deze banken houden zelf posities in de Senegalese schuld. Het gevolg: de blootstelling van Ivoorkust aan de Senegalese crisis bedraagt ongeveer 3,5% van haar BBP, volgens S&P.
Het is geen directe blootstelling, maar een besmetting via een kettingreactie. En dat maakt het precies zo lastig om te voorspellen en te beheersen.
S&P voorspelt geen catastrofe voor Ivoorkust. Het agentschap merkt op dat “solide binnenlandse fundamenten een anker vormen”: lokale beleggers bezitten ongeveer 73% van de Ivoriaanse binnenlandse schuld, en de bancaire liquiditeit, gevoed door deposito’s, blijft de vraag ondersteunen. Deze elementen beperken de verspreiding van een mogelijke schok.
Maar het risico van besmetting bestaat wel degelijk, en het is des te zorgwekkender aangezien Senegal zelf in een kritieke situatie verkeert. S&P heeft zojuist de langetermijnrating van Senegalese lokale schuld verlaagd tot CCC+, met een negatieve vooruitzicht, wat wijst op een reële kwetsbaarheid voor wanbetaling. De financieringsbehoefte schat men op circa 29% van het BBP, de tekorten blijven hoog en de schuldenlast groeit verder. Door het gebrek aan toegang tot de markt voor euroobligaties sinds de ontdekking van verborgen schulden in 2024, heeft Dakar zich massaal teruggetrokken op regionale markten, waardoor de blootstelling van zijn UEMOA-partners automatisch is toegenomen.
Voor Dakar is dit besmettingsrisico geen abstractie. Het vormt een extra — en krachtig — argument voor een snelle overeenkomst met het IMF. Hoe langer de Senegalese crisis aanhoudt, hoe groter de dreiging voor de financiële stabiliteit van de hele regio. En hoe meer regionale partners er redenen zullen hebben om Dakar onder druk te zetten tot een onderhandelde oplossing te komen, zelfs als die oplossing een schuldherstructurering inhoudt waar het land lange tijd tegen was.
