The Economist wijdt in zijn editie van 1 april 2026 een verontrustende analyse aan de overheidsfinanciën van Senegal, waarbij het de strategie in twijfel trekt van het duo Bassirou Diomaye Faye en Ousmane Sonko in het licht van een schuldcrisis die nu openlijk is geworden. Het blad is van mening dat de uitgesproken weigering om volledig gebruik te maken van het kader van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) de zaak mogelijk erger kan maken voor een land dat al op de rand van financiële verstikking balanceert.
Het artikel herinnert eraan dat een audit, besteld na de machtsovername door president Faye, de omvang van de passiva die door het vorige regime waren achtergelaten, aan het licht heeft gebracht. Het begrotingstekort voor 2023, officieel aangekondigd op 4,9% van het BBP, werd bijgesteld naar 12,3%, terwijl de publieke schuld werd gecorrigeerd naar 99,7% van het BBP, waarna deze door het IMF later werd geschat op ongeveer 130%. Deze cijfers leidden tot de opschorting van een IMF-programma ter waarde van 1,8 miljard dollar en tot een degradatie van Senegalese obligaties naar de speculatieve categorie door de kredietbeoordelaars.
Op 13 maart stond Dakar op het punt van wanbetaling en slaagde er net in om bijna een half miljard dollar bijeen te brengen om twee vervaldatums van euro-obligaties te voldoen, meldt The Economist. Het land blijft echter achter bij sommige eindverkrijgers en zal de komende twee jaar nog met meerdere obligatievervaldata te maken krijgen. In reactie op dit kader erkent de academicus Mor Gassama dat « de situatie niet comfortabel is », een formulering die het Britse weekblad omschrijft als een subtiele wolof-litote voor een crisis die veel ernstiger is dan op het eerste gezicht lijkt.
Een uitgesproken weigering om het IMF-kader te volgen
Het audit werd door de regering gepresenteerd als een « overwinning van de transparantie » en als bewijs van de misstanden van de vorige administratie, merkt de krant op. Maar in plaats van een ordelijke restructurering onder toezicht van het IMF te activeren, verwierp premier Ousmane Sonko in november een plan van de instelling dat werd gezien als een aantasting van de « waardigheid » van Senegal. The Economist benadrukt dat de heer Sonko, beschreven als de echte motor van de regering, stelt dat het land zich kan herstellen zonder het « bezuinigingsbeleid » dat door het IMF wordt opgelegd, een beleid waar veel Afrikaanse leiders een afkeer van hebben.
In de praktijk voert de regering tal van alternatieve maatregelen door: verhoging van bepaalde belastingen, uitstel van infrastructuurwerken, annulering van openbare contracten en de opheffing van 19 staatsagentschappen. Tegelijkertijd heeft Senegal zijn leningen bij de Centrale Bank van de WAEMU aanzienlijk verhoogd, terwijl Sonko eerder de monetaire Unie had afgeschilderd als een « instrument van Franse controle ». De regering rekent ook op de eerste olie- en gasexport en zoekt tegelijkertijd kapitaal aan te trekken uit China en uit Golfstaten.
Voor The Economist pleiten weinig elementen voor succes van deze gok. De inkomsten uit koolwaterstoffen zullen zich pas op langere termijn materialiseren; het oplopen van de fiscale basis is beperkt door het gewicht van de informele economie, en de internationale context – waaronder de oorlog waarin Iran verwikkeld is – bevordert noch investeringen, noch stabiliteit. Ter plaatse vergroot de maatschappelijke onrust zich: lerarengesteges, studentenprotesten die al een dode hebben geëist, en een toenemend aantal jonge Senegalese mensen die aangeven klaar te zijn om Europa te proberen te bereiken op zoek naar werk, meldt het weekblad.
Het artikel besluit met de constatering dat de macht officieel vasthoudt aan haar lijn van breuk met het IMF, maar een wending blijft niet uitgesloten: Bassirou Diomaye Faye zou op termijn akkoord kunnen gaan met een overeenkomst met de instelling, zij het mogelijk tegen een interne politieke confrontatie als Ousmane Sonko dreigt af te treden in plaats van zo’n compromis te steunen. Volgens The Economist « dreigen er moeilijkheden op zowel financieel als sociaal gebied als er geen verandering in richting komt ».
