In een opiniestuk gepubliceerd in de krant Le Monde op donderdag 2 april 2026 schetst de Marokkaanse econoom en mensenrechtenactivist Fouad Abdelmoumni een bijzonder somber beeld van de nasleep van de Afrika Cup of Nations (CAN) 2025. De toewijzing van de trofee aan Marokko op het groene tapijt, ten koste van Senegal, lijkt volgens hem op een ware diplomatieke ramp voor het Koninkrijk Marokko.
Op 17 maart besloot de appelcommissie van de CAF om de trofee af te nemen van de Senegalese winnaar en toe te kennen aan het gastland. Volgens Fouad Abdelmoumni ondermijnt deze onverwachte wending het “geduldige en kostbare werk om Afrikaanse sympathie te verwerven” dat Rabat al jaren bedrijft. Tegen een verontwaardig Senegal dat corruptie verdenkt, stelt de auteur ondubbelzinnig: “met dit vergiftigde geschenk verliest Marokko veel meer dan het wint.”
Deze crisis valt op een cruciaal moment voor de diplomatie van Marokko, gedreven door een sterk gevoel van urgentie. Het land heeft immers fors geïnvesteerd via giften, het opvangen van studenten en het reguleren van migranten om Afrika te charmeren. Deze strategie is bedoeld om cruciale steun te verwerven in de Westelijke Sahara-kwestie en om een gunstige omgeving te creëren voor de langverwachte co-organisatie van het WK 2030.
Het opiniestuk wijst openlijk naar de dubieuze rol van Fouzi Lekjaa, de huidige voorzitter van de Koninklijke Marokkaanse Voetbalbond en getipt als toekomstige premier. Zijn onstuitbare hunkering om als een ware “wonderdoener” te verschijnen, zou de hogere diplomatieke belangen van de natie hebben overschaduwd. Deze vermeende manoeuvre heeft bovendien de aanvankelijke oproepen tot inter-Afrikaanse broederliefde, geuit door het koninklijke kabinet van Marokko, volledig genegeerd.
Deze sportzaak belicht structurele gebreken binnen het paleis zelf. Geconstateerd wordt de ineenstorting van een uiterst kostbaar “ondersteunend skelet” voor het verwerven van sympathie, waardoor de econoom met bezorgdheid vraagt of er nog wel “een piloot in het Marokkaanse vliegtuig” aanwezig is. Hij gaat uit van de hypothese dat de fragiele gezondheid van de vorst en zijn lange afwezigheden nu zullen leiden tot een groeiende dominantie van de persoonlijke belangen van de hovelingen boven de staats- en beleidsdoelstellingen van de natie.
