Een nieuw onderzoek uitgevoerd door Gallup en door Semafor gepubliceerd onthult een duidelijke tendens: in Sub-Sahara-Afrika staat economisch overleven nu centraal, nog boven elke andere zorg. Senegal behoort tot de landen waar deze angst het hevigst is; bijna de helft van de bevolking plaatst de economie op de eerste plaats in de nationale prioriteiten.
Het is een cijfermatig alarmsignaal uit het laatste Gallup-rapport. Terwijl het continent de afgelopen jaren werd getroffen door staatsgrepen en electorale spanningen, is het oordeel van de bevolking onmiskenbaar: de portemonnee gaat voor de stem. Volgens het onderzoek gepubliceerd door Semafor op 4 februari luidt de conclusie: «de angst voor de kosten van voedsel en andere basisbehoeften overstijgt de zorgen op gebied van politiek, bestuur en veiligheid».
De gegevens zijn bijzonder veelzeggend voor Senegal. De peiling toont aan dat 47% van de Senegalese burgers economische problemen beschouwt als de grootste nationale uitdaging, een percentage dat het land plaatst onder de meest ongeruste op het continent, achter Malawi (62%) en Egypte (58%), maar duidelijk voor Nigeria (32%) en Ethiopië (38%). Daarnaast is er directe materiële onzekerheid: 14% van de respondenten in Senegal noemt specifiek voeding en huisvesting als hun belangrijkste zorg.
Regionaal is de conclusie even frappant. « Bijna een kwart van de inwoners van Sub-Saharisch Afrika heeft de economie als de grootste nationale zorg van hun land genoemd », schrijft Alexander Onukwue in zijn artikel. Deze focus op levensonderhoud verdringt democratische kwesties naar achteren: « Slechts 6% van de inwoners van Sub-Saharisch Afrika heeft politieke en governance-problemen als hun belangrijkste probleem aangemerkt ».
Het rapport wijst ook op een genderkloof. Economische zorgen zijn « dringer voor vrouwen dan voor mannen », waarbij vrouwen in meerdere landen van de regio minstens tien procentpunten vaker aangeven dat de economie hun grootste probleem is. Een realiteit die, volgens de termen van het rapport, een onverbiddelijke « hiërarchie van behoeften » bevestigt, waarin de zoektocht naar financiële stabiliteit alles wat rest overstemt.
