De huidige situatie van de Socialistische Partij baart een collectief van verantwoordelijken en activisten zorgen, die oproepen tot naleving van de regels en eenheid. In een manifest getiteld “Dundal PS – Laat de PS herleven” eisen de initiatiefnemers een proces dat in overeenstemming is met de waarden van de partij, transparantie in de werkzaamheden, respect voor de besluiten van het nationale uitvoerend secretariaat, een volledige participatie van de basis, een daadwerkelijke erkenning van de rol van jongeren en vrouwen, evenals een diepgaande refonding van het interne bestuur.
Terwijl de Socialistische Partij (PS) een periode van onzekerheid doormaakt, verhogen een groep verantwoordelijken en activisten haar toon. In een manifest getiteld “Dundal PS – Laat de PS herleven” uiten de initiatiefnemers hun diepe ongerustheid over de leiding van de zogenoemde herstartcommissie van de partij en eisen zij het respect voor de interne democratische regels.
De tekst, die maandag 3 maart bij onze redactie terechtkwam, wijst op een gebrek aan transparantie in de werking van deze commissie. De initiatiefnemers herinneren eraan dat het nationaal uitvoerend secretariaat uitdrukkelijk had gevraagd om “de overdracht van het voorrapport voor een grondige beoordeling”. Toch betreuren zij dat de commissie ervoor koos “zich te beperken tot een mondelinge toelichting en elke communicatie van het document te weigeren”. Een werkwijze die wordt beschouwd als een “maatregel die in duidelijke tegenspraak is met de eis van transparantie”.
Voor de auteurs van het manifest gaat dit “starende weigeren” niet om een technisch misverstand of een eenvoudige procedurevertraging. Het zou eerder een “ernstige politieke keuze” zijn met als doel “de analyse van het collectieve diagnostic, de hypothesen, de debatten, de consensus en de tegenstellingen” die hebben geleid tot de dertigdrieënveertig conclusies die de toekomst van de partij moeten bepalen.
In een context van “existentiële crisis” achten de activisten dat “het vervangen van een cultuur van eerlijke dialoog door een cultuur van retentie en geheimhouding neerkomt op het confisceren van de herstart in plaats van die ten dienste te stellen van iedereen”. Het manifest veroordeelt een poging tot “stille herschikking van machtsverhoudingen” in plaats van een echte vernieuwing.
Het diagnostic is alarmerend: “concentratie van prerogatieven aan de top, marginalisatie van de basis, verzwakking van de interne tegengemachtigheden, een perifere plek voor jongeren en vrouwen”. Evenveel daaraan gerelateerde afwijkingen die, aldus de tekst, de partij verwijderen van haar geproclameerde idealen van gerechtigheid en gelijkheid. “Een zo ontworpen herstart zou slechts een uiterlijk opgeleukt apparaat zijn, zonder structurele hervorming”, waarschuwen de ondertekenaars en roepen ze op tot dialoog.
Ondanks hun standvastigheid voelen de initiatiefnemers zich geleid door een “dubbele verplichting: de waarheid spreken en de eenheid van de partij bewaren”. Ze verklaren dat uit zorg voor cohesie “zij hebben afstand gedaan van het openbaar maken van bepaalde gedetailleerde analyse-teksten en het starten van bezoeken aan de basis” om de dialoog een kans te geven. Maar geconfronteerd met “de koppigheid in het achterhouden van het rapport”, zeggen zij zich nu verplicht te voelen om activisten en de publieke opinie te waarschuwen.
Het manifest, terwijl het hoop houdt op een “dynamiek van hervorming” gedragen door de basis, doet een plechtig beroep op de socialisten en sympathisanten. Het vraagt hen een “trompe-l’œil” herstart te weigeren en een deugdelijke, duurzame procedure te eisen: transparantie, naleving van de besluiten van het nationaal uitvoerend secretariaat, betrokkenheid van de basis, en erkenning van de rol van jongeren en vrouwen. “Er kan geen duurzame remobilisatie zijn zonder waarheid, noch een renaissance zonder dat de stem van de militants wordt gehoord”, besluit het document, dat een oprechte poging is om hervorming te richten “in het uitsluitend belang van de Socialistische Partij en van haar historische missie ten dienste van het volk van Senegal”.
Deze nieuwe fase werpt licht op de interne spanningen die de partij doorkruisen en stelt de vraag naar haar vermogen om zichzelf te hervinden in een veeleisende politieke context.
