Dertien jaar later, in Boubou (Buiten cliché’s), trok Mariama Samba Baldé reeds de aandacht voor de banaliteit van racisme en vooroordelen die voortkomen uit de koloniale verbeelding. Door haar teksten en haar foto’s wees zij erop dat geen huidkleur en geen kledingstuk iemand een vooropgestelde positie in de sociale hiërarchie toewijzen. Haar werk keerde zich tegen deze toewijzing die inhoudt dat men de ander verlaagt om zo zijn eigen superioriteit te bevestigen.
In een interview met Télésud waarschuwde zij tegen wat zij « de geest in boerka » noemde: een geest die opgesloten zit in zijn zekerheden, niet in staat de ander als gelijke te erkennen, en die erop uit is normen op te leggen door te eisen dat hij zijn cultuur opgeeft. Zij benadrukte ook de verantwoordelijkheid van politieke discours, het onderwijs en de instellingen in het reproduceren van deze vooroordelen, pleitte voor sancties tegen racistische daden, maar ook voor een werkelijk educatief werk en deconstructie van koloniale erfenissen.
Dertien jaar later krijgt de tragedie van Trappes een bijzondere resonantie bij haar waarschuwingen. Het racisme dat zij beschreef behoort niet tot het verleden. Het blijft bestaan, transformeert zich en blijft zijn verwoestingen teweegbrengen. Zoals Mariama Samba Baldé het herhaalde, ligt het gevaar niet bij de vreemdeling, maar bij die geest die eropuit is hem als een bedreiging aan te duiden. Haar woorden blijven brandend actueel.
