In zijn column « Le Off », een nieuwsbrief bedoeld voor de abonnees van Jeune Afrique, die op 12 september werd gepubliceerd, meldt François Soudan dat hij onlangs een gesprek had met Sissoco Embaló, kort na zijn ballingschap in Marokko nadat hij door de militaire junta onder leiding van generaal Horta N’Tam was aan de kant gezet. De journalist schetst een man die, ondanks zijn val, nog altijd vasthoudt aan zijn politieke ambities. Embaló zou hem hebben toevertrouwd dat hij zich kandidaat wil stellen voor de presidentsverkiezingen op 6 december, mits de machtige militairen daarin toestemmen, een voorwaarde die veel zegt over de fragiele positie waarin hij zich momenteel bevindt.
Deze val heeft een domino-effect teweeggebracht, hetzelfde effect waardoor François Soudan na een jaar stilte opnieuw contact opnam met een andere balling uit Bissau: François Bozizé. De voormalige president van de Centraal-Afrikaanse Republiek, die sinds 2023 in de Guinee-Bissau-hoofdstad verbleef onder de bescherming van Embaló, vond plotseling zonder steun en zonder middelen terug na het vertrek van zijn beschermheer; de nieuwe macht had de financiering stopgezet en de bescherming ingetrokken. Gevraagd naar zijn proces wegens mensenrechtenschendingen bij het Speciale Strafhof van Bangui, waar hij bij verstek in 2022 tot levenslange straf is veroordeeld, houdt Bozizé zich aan een voorzichtige formulering en noemt hij het proces een « vervalst politiek proces », zich bewust dat hij nu onder toezicht staat in een land dat hem niet langer met dezelfde consideratie behandelt.
Het lot van Embaló en dat van Bozizé illustreert, volgens François Soudan, de twee typische trajecten van afgezette staatshoofden op het continent. Sommigen, zoals Bozizé die tegenwoordig eenzaam en zonder middelen in Bissau is, glijden weg in een berusting waaruit ze nooit meer opkrabbelen. De chroniqueur noemt de precedenten van Ahidjo, Lissouba, Patassé of Ould Taya. Anderen daarentegen blijven, net als Embaló, de hoop koesteren op een terugkeer via de stembus of via de krachten van het lot, zoals Alpha Condé, die na zijn omverwerping van Istanbul naar Brazzaville en vervolgens Luanda werd geslingerd.
François Soudan wijst tenslotte erop dat deze verbannen staatshoofdfiguren, hoe precair ze ook zijn, nog altijd te benijden blijven in vergelijking met het lot van leiders die in hechtenis zitten, zoals Mohamed Bazoum in Niger al meer dan drie jaar, of Nicolas Maduro, wiens arrestatie in januari angst heeft teweeggebracht bij meerdere Afrikaanse leiders.
