De studie, gepubliceerd door Polaris Asso, belicht een belangrijk paradox van de Senegalese democratie: terwijl jongeren een groeiende belangstelling voor politiek en openbare aangelegenheden tonen, blijven zij in grote mate ondervertegenwoordigd in de gekozen instellingen.
De cijfers zijn bijzonder verhelderend. Mensen onder de 35 jaar vormen slechts 6% van de gemeenteraadsleden en slechts 7 van de 165 parlementariërs, oftewel 4,2% van de leden van de Nationale Vergadering. Een situatie die sterk contrasteert met de demografische structuur van het land, waar 75% van de bevolking jonger is dan 35 jaar, met een mediaanleeftijd van 19 jaar.
Verre van onverschillig voor politiek, toont de Senegalese jeugd juist een sterke bereidheid om deel te nemen aan het openbare leven. Volgens de studie verklaart 58% van de 18-24-jarigen en 73% van de 25-35-jarigen zich zeer geïnteresseerd te zijn in openbare aangelegenheden. Toch vertaalt deze bereidheid zich moeilijk in institutionele participatie. Meer dan de helft van de ondervraagden heeft het afgelopen jaar nooit contact gehad met een gemeenteraadslid, terwijl bijna twee derde nooit contact heeft gehad met de Gemeentelijke Jeugraad.
Diverse obstakels verklaren deze situatie: gebrek aan opleiding in lokaal bestuur, geringe erkenning van de stem van jongeren, moeilijkheden bij het organiseren van collectieve actie, studielasten en werkdruk en vooral beperkte invloed op benoemingen door partijen. De beperkte digitalisering van het lokale bestuur vormt eveneens een rem, omdat het de toegang van jongeren tot informatie en mechanismen van burgerparticipatie beperkt.
Jonge vrouwen ondervinden extra moeilijkheden, vooral door sociaalculturele beelden, familiale verantwoordelijkheden en de voortzetting van patriarchale verhoudingen.
Naarmate de lokale verkiezingen van 2027 dichterbij komen, roept de studie op tot een betere integratie van jongeren in het politieke leven. Tot de verwachtingen behoren het stimuleren van kandidaturen van jongeren, een discussie over de invoering van quota, een betere erkenning van hun stem door de autoriteiten en het verzachten van het politieke klimaat.
Kortom, de belangrijkste les van deze studie is duidelijk: de Senegalese jeugd mist noch interesse noch ambitie voor de publieke zaak; het gebrek ligt eerder in de toegang tot besluitvormingsruimten. Met het oog op 2027 zal de uitdaging bestaan in het omzetten van dit engagement in een echte politieke vertegenwoordiging
