Na de debatten in de Nationale Vergadering pleit Abdourahmane Sarr, voormalig minister van Economie, Plan en Samenwerking, voor een rectificerende begroting (LFR) 2026 die gebaseerd is op de daadwerkelijke uitvoering van het budget. Met cijfers onderbouwt hij zijn oordeel dat het voorziene niveau van publieke investeringen onrealistisch is en stelt dat een tekort van minder dan 5% van het BBP in 2026 de koers richting een terugkeer naar 3% in 2027 kan effenen.
Senegal heeft zojuist een periode van debatten doorgemaakt die de vitaliteit van zijn democratie en de rol van zijn Nationale Vergadering weerspiegelt. Een voorspelbare situatie, aldus Abdourahmane Sarr, gezien de politieke configuratie en de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de president van de republiek, Bassirou Diomaye Faye, en de premier, Ousmane Sonko.
Naast politieke overwegingen moet het land nu een geloofwaardige financieringsstrategie ontwikkelen en volledig verantwoordelijkheid nemen voor zijn economische traject. Het beheer van de overheidsfinanciën mag niet langer voortgaan op een schimmigheid die dwingt om externe actoren te raadplegen om de realiteit van de begrotingssituatie vast te stellen. In dat licht maakt het macro-economische rapport van het ministerie van Economie, gepubliceerd in maart 2026, deel uit van die redenering. Uitgaande van de schokken die in het eerste kwartaal zijn vastgesteld, pleitte dit document voor een begrotingsconsolidatie die het tekort terugbrengt naar 3% van het BBP in 2027.
Sinds enkele weken pleit Abdourahmane Sarr zo voor een LFR 2026 die is ontwikkeld op basis van de daadwerkelijke uitvoering van de begroting, met 2025 als referentie voor de openbare investeringen. Als deelnemer aan de afgelopen twee jaar aan de uitwisseling tussen de autoriteiten en de internationale partners over het macro-economische kader benadrukt hij de noodzaak van eerlijke begrotingsinformatie. Het Overzicht van de Financieringsoperaties van de Staat (TOFE) dat aan het IMF is voorgelegd, draagt bij aan deze transparantie-eis. Toch herinnert hij eraan: “het IMF vertegenwoordigt niet de belangen van het Senegalese volk”. Die verantwoordelijkheid ligt vooral bij de nationale instellingen.
OPENBARE INVESTERINGEN DIE NIET HAALBAAR ZIJN
Tot eind september 2026 bedroegen de publieke investeringen 1.031 miljard FCFA, tegenover 1.069 miljard FCFA in dezelfde periode in 2025. Om de 2.249 miljard FCFA die in de LFR zijn opgenomen te bereiken, zou men in het vierde kwartaal 1.218 miljard FCFA moeten uitgeven, een bedrag hoger dan de investeringen die in de eerste negen maanden van het jaar zijn gerealiseerd. Een doelstelling die Abdourahmane Sarr moeilijk haalbaar acht, tenzij specifieke elementen de haalbaarheid kunnen aantonen. Ook de kwestie van de energie-subsidies vereist opheldering.
Volgens de voormalige minister moet alle verplichtingen van de staat worden meegerekend, ongeacht wanneer de uitgaven worden toegewezen. Het is aan de uitvoerende macht om de continuïteit van de energiesector te waarborgen en haar verplichtingen na te komen. Als de wettelijke voorwaarden vervuld zijn, kan het gebruik van voorschotdecreten met name helpen om aan urgente behoeften te voldoen.
BEHEERD TEKORT OM IN 2027 TERUG TE KEREN NAAR 3% BBP
Het meewegen van deze elementen zou leiden tot een tekortniveau dat in overeenstemming is met de realiteit van de overheidsfinanciën en een geloofwaardig consolidatietraject mogelijk maken. Volgens Abdourahmane Sarr lijkt een tekort van minder dan 5% van het BBP in 2026, berekend op basis van een herberekend BBP, nu haalbaar. Zo’n prestatie zou de terugkeer naar een tekort van 3% van het BBP in 2027 vergemakkelijken, in overeenstemming met de aangekondigde koers.
Naast het naleven van de convergentie-doelen binnen de gemeenschap zou deze geloofwaardigheid de positie van Senegal versterken binnen de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie (UEMOA) en zijn herfinancieringsmogelijkheden op de regionale markt behouden, zonder terug te vallen op een schuldenherstructurering. Voor de voormalige minister gaat begrotingsoprechtheid verder dan personen en politieke meerderheden. Het vormt een vereiste voor goed bestuur en een cruciale voorwaarde voor het vertrouwen van burgers, investeerders en de partners van Senegal.
