“Deze buitenlandse reizen in een periode waarin het land door moeilijke tijden gaat, vormen een onbegrijpelijke houding van de leiders van ons land, die schijnbaar minder waarde hechten aan de drama’s waarmee de burgers te maken hebben. Dit gedrag kan ook een uiting zijn van een soort complex ten opzichte van de voormalige koloniale macht waaraan men ogenschijnlijk niets lijkt te weigeren.”.
En toch heeft Emmanuel Macron de uitnodiging voor de openingsceremonie van de Jeugd Olympische Spelen in Dakar geweigerd, met verwijzing naar demonstraties en zogenaamd terroristische daden. Voor een situatie die nog ernstiger is en vele gezinnen treft, die rouwen om het verlies van familieleden en hoofdverzorgers die naar manieren zoeken om uit armoede en ellende te komen, is de reactie van de autoriteiten hoe dan ook verrassend, omdat een communiqué van het ministerie van Binnenlandse Zaken dit drama meldde dat net op het moment dat de president erover sprak op zijn Facebook-pagina opnieuw gezinnen trof.
Hoe dan ook roept deze tragedie, die geen eerste is, geen grote emotie op bij de heersende klasse. Er lijkt een neiging te bestaan het leven van de burgers te onderschatten door stilte, een teken van duidelijk onverschilligheid.
Het leven van een mens is heilig en verdient dat degenen die het land regeren passende maatregelen nemen om jongeren te beschermen en beleid te voeren dat dit fenomeen aanzienlijk beperkt. Het staat vast dat als zo’n drama zich zou voordoen in een land waar mensenrechten echt betekenis hebben, men de president nooit zou zien opdraven in een vliegtuig om aan een forum deel te nemen. Alles hangt af van de betekenis die men aan het leven geeft en van het respect dat men aan het menselijk wezen schenkt. Ten slotte hebben we nog veel te leren om ons te richten op de fundamentele rechten van de mens; het is een van de bronnen van onze hoogste wet.
