(AfriquesPlus) – Geen lasers, geen drones, geen vuurwerk. Aan het hoofd van de ceremoniële directie voor de Jeugd Olympische Spelen (JOJ) in Dakar heeft Khady Niang een duidelijke keuze gemaakt: de opening bouwen op de jeugd, de geschiedenis en het dagelijks leven van Afrika. Ze licht dit toe in een exclusief interview met RFI op woensdag 4 november 2026.
Voor Khady Niang ligt het recept in één woord. “Het recept is menselijk kapitaal. Deze ceremonie was niet technologisch,” zegt ze. De spectaculaire middelen, vindt ze, zijn een déjà-vu: “Omdat dat al gedaan is. We zullen het hier niet beter doen. We hebben besloten te gebruiken wat Afrika het beste heeft: de mens, de jeugd en de ongelooflijke energie van die jeugd.” Het doel, samengevat, was: “gewoon raken en de Afrikanen trots maken.”
Concreet noemt de ceremoniële leiding eerst 628 dansers, wier groepsbewegingen als geheel de kaart van Afrika en de Olympische ringen hebben uitgetekend, een oefening die ze erg moeilijk vindt. “Niemand geloofde dat we groepsbewegingen konden maken die de kaart van Afrika zouden tekenen,” herinnert ze zich.
Een andere ambitie was om met ieder te spreken over wat hij of zij “diep vanbinnen” is. “Voor ons was het erg belangrijk om Afrikanen trots te maken door hen te laten zien dat we geen schaamte hebben om ons dagelijks leven te tonen,” benadrukt Khady Niang. De geënsceneerde stad is opzettelijk eenvoudig: “Het bestaat niet uit wolkenkrabbers.” Het publiek zag straatverkopers, in een decor dat “zou kunnen staan in het centrum van Abidjan, Lagos of Johannesburg.” Ze zei dat ze de Afrikaan wilde aanspreken “in zijn dagelijks leven, maar ook in zijn waarheid.”
De ceremonie bevat ook talloze historische en culturele verwijzingen uit Senegal. Het meisje dat verschijnt verwijst naar Aline Sitoé Diatta. De zangeres die het volkslied zong is volgens Niang een verwijzing naar Yandé Codou Sène. De motor die op het podium verschijnt doet denken aan de affiche van Touki Bouki, de film van Djibril Diop Mambéty, naast “veel andere” knipoogjes die zij kan noemen.
Deze verwijzingen beantwoorden, legt ze uit, aan twee redenen. De eerste is: “onze verhalen terug in onze eigen hand nemen, want onze verhalen worden veel verteld door anderen.” Die herovering werd bereikt door een krachtige keuze: de artistieke leiding en regie toevertrouwen aan Senegalese professionals, “omdat we echt de regie over ons verhaal wilden behouden.”
Het tweede doel is om Afrikaanse referenties die elders zijn gekopieerd, weer de eer te geven die ze verdienen. Ze noemt als voorbeeld de motor uit Touki Bouki, die volgens haar in de Verenigde Staten “zonder enige verwijzing, nooit” is gekopieerd. “We wilden dit beeld terugwinnen en aantonen dat het echt van ons komt,” besluit ze.
Opgeleid in financiën maakte Khady Niang de overstap van de bank naar ondernemerschap in make-up, voordat ze hoofdmake-upartiest op de films van Abderrahmane Sissako werd, waaronder Timbuktu en Black Tea, volgens de voorstelling van RFI.
