Van 17 tot 19 oktober zijn honderdduizenden mensen in Frankrijk, België, Italië, Portugal en Albanië de straat opgegaan. Hoewel de eisen per land verschillen, voeden de stijgende prijzen, de stagnatie van lonen en de moeilijkheden bij de toegang tot openbare diensten een sociale woede die de grenzen tussen landen overschrijdt, meldt Le Grand Continent in een artikel gepubliceerd op 19 oktober 2026.
Frankrijk herbergt het grootste deel van de mobilisaties en het geweld. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken demonstreerden op zaterdag 17 oktober ongeveer 550.000 mensen, tegenover bijna 800.000 volgens de CGT. De deelnemers beklaagden zich onder meer over de hoge kosten van brandstoffen, lage lonen, het niveau van de pensioenen en de moeilijkheden in het onderwijs. De autoriteiten melden meer dan 2.000 aanhoudingen en honderden politieagenten, gendarmes en brandweerlieden die gewond raakten. Ook winkels en verschillende openbare gebouwen werden beschadigd. Een nieuwe intersyndicale dag van staking en manifestatie werd aangekondigd voor 5 november.
In België sluiten de protesten aan bij een beweging die al meerdere weken gaande is tegen universitaire kosten, bezuinigingen op het onderwijs en de economische maatregelen van de regering. In Italië klagen de demonstranten over lage lonen en de hoge kosten van het dagelijks leven, terwijl chauffeurs in het wegvervoer en boeren protesteren tegen de stijgende prijs van brandstoffen. In Portugal werd de protestactie tegen de woningcrisis uitgebreid naar hoge huurprijzen en stijgende levensmiddelenprijzen. In Albanië richten de mobilisaties zich vooral op corruptie, werkloosheid en het gebrek aan middelen in het onderwijssysteem.
Ondanks hun verschillen getuigen deze bewegingen van een ongenoegen dat wordt aangewakkerd door de achteruitgang van de koopkracht en de groeiende sociale zorgen. De middelbare scholieren en studenten spelen een belangrijke rol bij de mobilisaties in Frankrijk, België en Albanië.
De situatie wordt ook gekenmerkt door spanningen op de energiemarkten, die bijdragen aan inflatie in de context van de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran. Europese overheden zien zich daardoor geconfronteerd met toenemende maatschappelijke eisen, terwijl hun begrotingsruimte om hierop te reageren beperkt blijft.
