« Mijn leven is ontwricht. » In één zin vat deze 44-jarige Mauritaniër uit de Verenigde Staten de voorbije maanden samen. Hij woonde al meer dan tien jaar in de Verenigde Staten toen de Immigratie- en Handhavingsdienst (ICE) hem in januari arresteerde. Ze heeft hem niet teruggestuurd naar Mauritanië, maar naar Eswatini, een klein koninkrijk in Zuidelijk Afrika waar hij nog nooit van had gehoord.
Hij maakt deel uit van de LGBT‑vluchtelingen wiens verhaal door Robbie Corey-Boulet, Kristina Cooke, Ngouda Dione en Loucoumane Coulibaly werd vastgelegd in een onderzoeksartikel dat op 5 oktober 2026 werd gepubliceerd.
In Eswatini, een van de drie expulsielanden die in het onderzoek expliciet homoseksuele relaties criminaliseren, zat hij anderhalve maand vast in een gevangenis waar muggen heersten en waar water warm was zeldzaam. Uiteindelijk stemde hij ermee in om teruggezonden te worden naar Mauritanië. Vandaar liep hij stiekem de grens met Senegal over, waar de regering zojuist de maximale straf voor homoseksuele relaties heeft verdubbeld.
Daar woont hij nu bij familie, in een afgelegen dorp. Hij zoekt een land in Europa of Azië dat bereid is hem op te nemen.
Reuters heeft 40 migranten geïdentificeerd die door de Amerikaanse justitie onder bescherming stonden na vervolging vanwege hun seksuele geaardheid, maar toch werden uitgezet naar Afrikaanse landen die homoseksualiteit criminaliseren of bekend staan als vijandig tegenover LGBT-personen. Zestien zijn met dwang teruggestuurd naar hun land van herkomst, en negen bevinden zich in een derde land.
Volgens voorlopige overheidsgegevens zijn er sinds de terugkeer van Donald Trump aan de macht meer dan 40.000 mensen uitgezet naar landen die niet hun eigen land zijn. Dinsdag heeft het Hooggerechtshof de regering gemachtigd om deze uitzettingen voort te zetten, terwijl men in december de zaak in behandeling neemt.
Voor Claire Trickler‑McNulty, voormalig hoge functionaris bij de Amerikaanse immigratiediensten, ondermijnt het versturen van deze mensen naar plaatsen waar ze vervolging riskeren — wat Washington zelf erkent — de beschermingsmechanismen van ons systeem. Het ministerie van Binnenlandse Veiligheid (DHS) verdedigt daarentegen een “essentieel instrument voor de openbare veiligheid” en stelt dat de Immigratiepolitie nooit opereert op basis van seksuele geaardheid.
