Door de formele uitsluiting van haar in CFA-frank luidende schuld uit het toekomstige herstructureringsplan dat met het IMF is afgesloten, bewaart de Senegalese regering de stabiliteit van haar banksysteem en het belangrijkste refinancieringskanaal, terwijl zij de volledige financiële last bij de externe schuldeisers legt.
Deze strategische beslissing, officieel bekendgemaakt door minister van Financiën Cheikh Diba in de nasleep van het technische akkoord ter waarde van 2,2 miljard dollar met het IMF (Internationale Monetair Fonds), biedt directe verlichting voor de banken van de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie (UEMOA).
Volgens de beoordelingen van Fitch Ratings vertegenwoordigen staatsobligaties die in het bezit zijn van banken in de UEMOA het equivalent van drie keer hun eigen vermogen, oftewel tussen 25% en 35% van al hun activa eind maart 2026. Voor de Senegalese bankinstellingen bedraagt de blootstelling aan de nationale soevereine schuld circa 12% van hun activa, wat overeenkomt met bijna hun volledige kapitaal. Het opleggen van een korting op deze titels zou hun eigen vermogen onmiddellijk uitschakelen en de banken in de regio destabiliseren, aangezien Senegalese en Ivoriaanse investeerders respectievelijk 55% en 35% van de uitgiften van Senegalese titels in 2025 hebben opgenomen.
Naast de solvabiliteit van de bancaire sector is voor Dakar de continuïteit van de dagelijkse financiering essentieel. Geconfronteerd met jaarlijkse behoeften die worden geschat op ongeveer 6.000 miljard FCFA (ongeveer 10,6 miljard dollar, ongeveer een kwart van het BBP), klopt de Schatkist in hoge mate op de regionale markt, waar men in 2025 2.224 miljard FCFA heeft aangetrokken en 4.209 miljard FCFA heeft geprogrammeerd voor 2026.
Het herstructureren van dit compartiment zou de toegang tot deze onmisbare markt afsluiten, waarvan de gemiddelde kosten circa 7,43% bedragen op korte looptijden van 2,33 jaar, waardoor de uitvoering van de staatsbegroting in het volgende kwartaal vastloopt. Deze keuze legt alle verliezen bij bilaterale crediteuren, geleid door China, en bij houders van eurobonds, terwijl multilaterale schulden juridisch behouden blijven. Deze partijen kunnen echter deze vrijstelling aanvechten op basis van de vereiste “gelijkwaardige behandeling” zoals vastgelegd in het gemeenschappelijke kader van de G20.
De situatie wordt bovendien ingewikkelder door Total Return Swap-operaties, waarbij internationale banken blootgesteld zijn aan de lokale schuld. Deze contracten bevatten een clausule die de staat verplicht liquide middelen in te brengen ter compensatie van eventuele waardeverminderingen van de titels.
