In een reportage van Le Monde analyseert journaliste Sélène Agapé het wereldwijde succes van een serie die sterk resoneert met de Senegalese realiteit. “The Polygamist”, uitgebracht op 12 juni op Netflix, leidde zes weken lang de ranglijst van niet-Engelstalige series en behaalde begin augustus meer dan 27,6 miljoen kijkers. Een Afrikaans succesverhaal dat de gewelddadigheden van patriarcat ter discussie stelt.
De serie zet de mechanismen van hedendaagse polygamie op scherp: geheime huwelijken, verborgen ontrouw, psychologisch en economisch geweld. Deze thema’s vinden meteen weerklank in Senegal. Gabrielle Kane, Senegalese feministische activiste en producent van de serie “Debbo”, prijst de durf van “The Polygamist”: “De serie laat zien wat de aard en het geweld zijn van wat aan vrouwen wordt opgelegd om de mannelijke impulsen te bevredigen.”
Kane wijst erop dat “het feit dat Jonasi een verborgen echtgenote heeft, mij bijvoorbeeld niet schokte. In Senegal is dit een realiteit; men noemt het takku suuf [een traditioneel en discreet huwelijksvorm, vaak niet officieel]. Het komt voor dat vrouwen ontdekken dat hun man een tweede, soms een derde vrouw had bij diens overlijden.” Deze stille maar reële praktijk vormt een verklede vorm van polygamie die de serie zonder omweg blootlegt.
Gebaseerd op de roman van de Zimbabwaanse schrijfster Sue Nyathi vertelt deze 22-delige serie het verhaal van de val van een welgestelde Zuid-Afrikaanse familie, de Gomora. Joyce, een populaire influencer, ontdekt gaandeweg de affaires en het geweld van haar echtgenoot Jonasi, een narcistische vastgoedmagnat. Een beeld van de zwarte Afrikaanse bourgeoisie waarin Nyathi aangeeft cruciaal te zijn: “Het is belangrijk te laten zien dat er ook rijke Afrikanen bestaan en hoe zij leven. Afrika mag niet worden gereduceerd tot stereotypen. De samenleving daar is divers.”
De serie, zoals Le Monde aangeeft, onderzoekt de schade die verschillende vormen van patriarcaal geweld (fysiek, psychologisch en economisch) veroorzaken op familierelaties. Voor Gabrielle Kane vormt deze analyse van gendergeweld een politieke actie: “De serie is gedurfd. Ze laat een beetje zien wat de aard en het geweld zijn van wat men aan vrouwen oplegt.” In Senegal, waar vragen rond mannelijk ontrouw en polygamie nog steeds taboe zijn in de publieke ruimte, vertegenwoordigt deze directe taal een bevrijdende stap.
Sue Nyathi licht haar oorspronkelijke bedoeling toe: “Ik wilde de realiteit van deze situatie afbeelden, spreken over deze perverse vorm van polygamie.” Ze merkt op dat “veel mannen die zichzelf monogaam noemen, meerdere vrouwen hebben”, en ze koos ervoor de gevolgen van deze praktijken voor vrouwen en kinderen zonder scrupules te tonen.
