Gecreëerd in 2019 door Kalista Sy, de reeks De minnares van een getrouwde man markeerde een keerpunt in het Senegalese audiovisuele landschap, volgens een reportage van Jules Crétois gepubliceerd in Le Monde op maandag 27 juli.
Het verhaal, gefocust op een buitenechtelijke relatie tussen Marème Dial en zakenman Cheikh, dient als leidraad voor een ongekende verkenning van thema’s die tot nu toe zelden aan bod kwamen in nationale producties: depressie, huiselijk geweld en alcoholverslaving.
Uitgezonden in het Wolof op de zender T2S en op YouTube, trok de fictie zich snel een enorm publiek aan, zodat het land het nu eenvoudigweg Minnares noemt.
Een succes dat de grenzen overschrijdt en de meningen verdeelt
Het succes van het feuilleton ging niet zonder wrijvingen. De Jamra, de burgerlijke moraalbeweging, heeft de audiovisuele regulator ingeschakeld en beschuldigde de serie van het bevorderen van obsceniteit, terwijl Kalista Sy online bedreigingen ontving, meldt Le Monde. Het enthousiasme heeft echter ruim buiten Senegal uitgewaaierd: ondertiteld en daarna in het Frans gedubd heeft de serie Mali en Guinee veroverd, waar de dood van de hoofdrolspeelster Halima Gadji in januari een golf van eerbetonen teweegbracht.
Volgens Kalista Sy consumeerden de Senegalesen vóór De minnares van een getrouwde man vooral Latijns-Amerikaanse, Ivoriaanse of Indiase producties; sindsdien legt Dakar zijn eigen feuilletonachtige productie op op het regionale toneel.
Met bijna 90 miljoen views heeft de serie ook de economische basis van Marodi versterkt, haar productiemaatschappij, waarvan het kapitaal in 2024 werd geopend voor Canal+ en dat nu samen met Evenprod en Pikini een van de belangrijkste spelers in de sector vormt.
Echte vooruitgang, maar aanhoudende beperkingen
Wat betreft de vrouwelijke personages claimt Kalista Sy een duidelijke breuk: „ze worden niet alleen seksueel gecentraliseerd of machteloos afgeschilderd”, zegt ze over haar heldin. Een nuance wordt gebracht door de actrice Naëtt Mbaye, in de cast van de serie Playgame (Canal+, 2024), die opmerkt dat de verhaallijnen vaak nog rond een mannelijk figuur zijn opgebouwd, zelfs wanneer vrouwelijke rollen aandiepen winnen.
De feministische activiste Suzanne Sy gaat nog verder en betreurt dat sommige producties onderdrukkend gedrag bagatelliseren en vrouwen die slachtoffer zijn van geweld terug laten keren naar hun echtgenoten onder het mom van een happy end.
Het genre blijft bovendien politiek gevoelig. De serie Rebelles, die het conflict in Casamance zou behandelen, kreeg nooit goedkeuring voor uitzending, een onderwerp dat nog altijd als gevoelig wordt beschouwd. Daarentegen proberen nieuwere producties zoals Bété Bété, gewijd aan de druk van de kastenmaatschappij, of Timis, het zwarte goud, die de olie-industrie induikt, de thematiek uit te breiden voorbij het gezinskader.
Een evolutie die Naëtt Mbaye hoopt dat zal voortduren naar ficties die „wereldwijd kunnen reizen”, ook al wijst Kalista Sy nog steeds op een schrijnend gebrek aan kijkcijfermetingen en op fragiele economische modellen voor de hele sector.
