Meer dan een jaar na zijn vertrek bij France 24 doorbreekt Claudy Siar het stilzwijgen over de omstandigheden van zijn ontslag. In een interview dat werd uitgezonden op de Guinese zender Espace TV, doet de presentator en journalist een onthutsend getuigenis over de hinderpalen voor de vrijheid van meningsuiting van zwarte journalisten in de Franse publieke omroep.
« Ik ben bij France 24 ontslagen naar aanleiding van mijn uitspraken », zegt hij zonder omweg, en voegt daaraan toe dat « de zaken ook met RFI, twee entiteiten van France Médias Monde, de Franse publieke media-groep, ernstig slecht gaan ». Volgens hem volgt het ontslag rechtstreeks uit zijn « humanistische standpunten » op sociale netwerken, met name zijn « kritiek op wat er tegen het Palestijnse volk wordt misdaan ».
Hij omschrijft zichzelf als een « humanist » zonder religieuze binding en stelt dat « de mensheid » zijn enige religie is. « Je kunt mijn contract wel beëindigen, maar niet mijn strijd », zegt hij, en aanvaardt volledig de prijs die hij voor zijn overtuigingen betaalt. Hij verduidelijkt dat zijn engagementen « nooit hebben geleid tot klachten bij noch de toezichthouders van France Médias Monde, noch bij een vereniging, noch bij personen », en wijst op het ontbreken van officiële vervolging tegen hem.
De kern van zijn betoog gaat over wat hij omschrijft als een differentiële behandeling van journalisten op basis van hun etnische afkomst. « Er zijn journalisten, mannen en vrouwen bij de publieke omroep in Frankrijk – France Inter, France Info, France 2, France 3 – die op hun sociale netwerken duidelijke standpunten hebben en de Verenigde Staten steunen, Israël steunen, de extreemrechtse stroming in Frankrijk steunen, en zij hebben het recht om te blijven werken », aldus hij.
Daarentegen stelt hij: « als je zwart bent in Frankrijk en je steunt degenen die onderdrukt worden, kan je carrière onmiddellijk eindigen ». Hij daagt de kijkers uit: « Vind in Frankrijk een zwarte persoon die bij een medium werkt en vrijuit kan spreken. Die bestaat niet. Ik ben de enige en vandaag betaal ik daarvoor. »
Volgens zijn bewoordingen past deze analyse in een bredere logica: « In Frankrijk, wanneer je zwart bent, blijf je bij je plek, of je moet de woede van de macht ondergaan, macht in de media, macht in de politiek, macht in de economie. » Hij zegt dat hij deze realiteit altijd heeft begrepen en heeft altijd geprobeerd om sociaal niet vast te lopen door dit soort sancties te voorzien.
