Het heeft bijna vijf jaar geduurd voordat Ethiopië zijn herstructurering afrondde. Ze vroeg om schuldbehandeling binnen het gezamenlijke kader van de G20 op 3 februari 2021, en de ondertekening van haar akkoordprotocol vond pas plaats op 31 december 2025, volgens een overzicht gepubliceerd door Reuters. Senegal wil dit scenario vermijden, melden Marc Jones, Anait Miridzhanian en Colleen Goko in een analyse gepubliceerd op 13 oktober 2026.
Toen Dakar, twee jaar geleden, miljarden dollars aan niet-aangemelde leningen bekend maakte, verwachtten beleggers een bekend patroon: een IMF-programma, lange onderhandelingen met de schuldeisers en jaren van onzekerheid. De drie Reuters-journalisten leggen uit dat het land iets anders hoopt, namelijk zijn schuld in enkele maanden te herstructureren terwijl het zijn nieuwe programma krijgt. Ze zien het als een test of deze operaties sneller en minder belastend kunnen worden.
De daaropvolgende audits brachten de schulden op ongeveer 130% van het BBP, inclusief staatsbedrijven en gegarandeerde leningen. Dit leidde tot ratingverlagingen, een daling van obligaties en de opschorting van het IMF-programma, herinnert Reuters zich.
Het kernelement van het systeem is de oprichting van vier schuldeiserscommissies die gelijktijdig functioneren. Volgens een presentatie aan investeerders die door het persbureau is geraadpleegd, stelt Dakar, naast de gebruikelijke groepen voor bilaterale kredietverstrekkers en obligatiehouders, twee aparte commissies voor: een voor commerciële banken en een andere voor regionale ontwikkelingsinstellingen. Deze categorieën hebben in andere dossiers problemen veroorzaakt.
Een overheidsbron geeft aan dat de Club van Parijs heeft laten weten dat een akkoord in zes tot negen maanden bereikt kan worden, al dan niet eerder. Een ander verschil met eerdere gevallen: de deelname van het IMF aan de teleconferentie met investeerders vorige week, een primeur in de geschiedenis van het gezamenlijke kader.
Een grafiek van Reuters herinnert aan een cruciaal punt. Multilaterale kredietverstrekkers bezitten 40% van de externe schuld van Senegal, gevolgd door bilaterale schuldeisers, obligatiehouders en handelsschulden die geen obligaties zijn, die elk 20% wegen. Desondanks zouden hun leningen buiten de reikwijdte van de herstructurering moeten blijven.
Dakar wil miljarden dollars schuld die in CFA-franc luidt uitsluiten om de situatie voor zijn buurlanden niet te bemoeilijken, maar dat brengt elders meer verliezen met zich mee. Er blijft ook ongeveer 1,3 miljard dollar uitstaand via complexe afgeleide producten, de Total Return Swaps.
Het IMF heeft bovendien benadrukt dat er maar één gezamenlijk kader bestaat, en verwierp het idee van een ‘versterkte’ versie. De advocaat Lee Buchheit waarschuwt dat geschillen tussen bilaterale schuldeisers kunnen voortduren.
Volgens Kevin Gallagher, professor aan de Universiteit van Boston, is Senegal de ideale gelegenheid om dit proces te laten slagen, omdat veel andere landen op de rand van de afgrond staan maar het gezamenlijke kader wegens zijn gebreken niet willen. Volgens Yvette Babb, fondsmanager bij William Blair, moet de regering het IMF en de schuldeisers ervan overtuigen dat ze haar schuldencrisis aanpakt, terwijl ze de markten geruststelt over het ontbreken van langdurige financiële isolatie. “Het zal echt een grote proeve zijn,” zegt zij.
