Een tiener heeft een hand verloren, en meer dan 6.000 jongeren zijn kortdurend vastgehouden. Dit is volgens journaliste Melanie Goodfellow van Deadline de balans van de repressie op de middelbare-schoolprotesten in Frankrijk, zoals zij meldt in een artikel dat op 15 oktober 2026 werd gepubliceerd. De acteur Omar Sy spreekt zich uit tegen een autoritaire reactie van de macht.
De betogingen nemen sinds eind september in kracht toe. Leerlingen protesteren tegen het gebrek aan personeel en verouderde schoolgebouwen. Commentatoren zien er ook een uitdrukking van bredere zorgen over de toekomst van het land, tussen de kostencrisis en vrees voor werkgelegenheid door kunstmatige intelligentie.
Aanvankelijk gedragen door de leerlingen van het voortgezet onderwijs, is de beweging ook aangevuld door leraren, studenten uit het hoger onderwijs en vakbonden. Een grote landelijke mobilisatie werd aangekondigd voor de daaropvolgende zaterdag, met aanhangers van de « gele hesjes » en naar verwachting meer dan een half miljoen mensen die de straat op zouden gaan.
Tijdens zijn optreden op France Inter op woensdag prees Omar Sy de beweging: « De middelbare-schoolbeweging is een klein baken. » Voor hem is het de toekomst van het land die tot een volstrekt uitdijende natie spreekt: « We hebben een koers, luister naar ons. »
De acteur maakt zich boos over het gebrek aan reactie. Volgens hem is het onmiddellijke reflex om de jongeren te laten zwijgen, hen aan te vallen of tegen elkaar op te zetten « alsof het kinderen in een gevecht zijn ». Hij noemt dit « pathetisch » en vraagt zich af: « Waar zijn de verantwoordelijke volwassenen? Wat is onze rol als volwassenen, als ouders? »
Hij betreurt dat men hen veroordeelt en straft in plaats van naar hen te luisteren. « Men zegt hen stil te zijn, en dan verwachten we dat zij onderling met elkaar in gesprek raken. We weten niet eens wat zij te zeggen hebben. »
In een gesprek over zijn leven in de Verenigde Staten, waar hij met zijn gezin woont sinds veertien jaar, erkent Omar Sy dat Amerika harder is geworden. Hij voegt eraan toe dat de hele wereld met dezelfde intensiteit is verstevigd. « Het is niet beter wanneer ik hier terugkom; ik zie even harde dingen », zegt hij, verwijzend naar hetzelfde geweld, dezelfde spanningen en dezelfde xenofobie. Wat er in Frankrijk gebeurt, beschouwt hij als een wereldwijd fenomeen.
