Het Théodore Monod-museum van het Institut Fondamental d’Afrique Noire verwelkomt een tentoonstelling van vijftien Afrikaanse beeldende kunstenaars, die via een emotionele kaart proberen hun gevoelens over het continent, hun strijd en hun kijk op de geschiedenis uit te drukken.
Onder meer afkomstig uit Senegal, Ivoorkust, Burkina Faso, Togo, Rwanda, Benin, de DR Congo, Gabon en Zimbabwe, ontwikkelen de deelnemers — in Afrika gevestigd of uit de diaspora — zich allen in de hedendaagse kunst en worden ze niet gezien als ‘beperkt door Afrika’.
‘Iedereen heeft zijn eigen mening en strijd, laten we zeggen, wat betreft het beeld en de positie van de vrouw, wat betreft ecologie of de blik op zichzelf, op anderen, op de geschiedenis, kortom een hele reeks vraagstukken’, legde curator Michèle Desmottes uit, toevoegend dat deze reizende tentoonstelling wordt ondersteund door de luchtvaartmaatschappij Brussels Airlines.
‘Het is een echt belangrijke dialoog tussen de kunstenaars, maar ieder heeft zijn eigen visies, zijn strijd, de problematiek die zij willen benadrukken’, benadrukte zij.
‘Het is geen tentoonstelling die Afrika volledig vertegenwoordigt. Het gaat eerder om kunstenaars die wat afstand nemen; het gaat eigenlijk om bijna een emotionele cartografie van Afrika, dit continent van circulatie, menging en deling’, benadrukte de Belgische commissaris opnieuw.
Schilderijen met gemengde technieken, wandtapijten, foto’s en installaties, onder meer, vormen samen de tentoongestelde werken tot en met 20 september.
De werken die in Dakar worden gepresenteerd, de laatste halte van deze reis voordat ze terugkeren naar Brussel, waren eerder al te zien in Kinshasa, Abidjan en Yaoundé, zo wordt gemeld.
Bezoekers kunnen zo de doeken van de Senegalese kunstenaar Amadou Camara Guèye zien, opgebouwd uit overlappende beeldlagen, die een echt kaleidoscoop van het sociale leven tonen met deze gefragmenteerde bouwsels en gehaaste menigten.
In zijn schilderij getiteld ‘Waahu’ (snel handelen in Wolof), roept Camara op tot reflectie op het dagelijkse leven in Afrika en Senegal en verwijst naar een wereld van gehaastheid: ‘niets wacht vandaag’, aldus hem.
Volgens hem lijkt het continent achter te lopen in die gehaastheid, toevoegend: “Afrika, ook Senegal, moet wakker worden om het tempo van de wereld bij te houden”.
De Senegalese kunstenaar Mansour Ciss Kanakassy toont zijn jeugdfoto’s, zijn installatie ‘Déberlinisation 2’ en de vlag van de Verenigde Staten van Afrika, een werk ontworpen om de geschiedenis van Afrika te heroverwegen, met name het begrip soevereiniteit door de creatie van zijn eigen munt, de ‘Afro’.
Wat de Afro-Amerikaanse kunstenaar Ayana V. Jackson betreft, die woont en werkt tussen Zuid-Afrika en de Verenigde Staten, ontrafelen haar geënsceneerde foto’s de stereotypen en belichten ze de mechanismen van dominantie met betrekking tot ras en gender. In de getoonde werken zet zij zichzelf in scène om de erfde codes te ondermijnen.
Volgens Mostapha Romli, directeur van de residentie Ifitry, zijn alle tentoongestelde werken in deze plek van onderzoek, experiment en delen vervaardigd, nabij Essaouira, in Marokko.
‘Deze tentoonstelling getuigt van een Afrika die creëert, overdraagt en uitstraalt’, liet hij weten.
