Hannah Gann, docente en activist uit Philadelphia van 34 jaar, heeft toegegeven dat ze gelogen heeft over haar afkomst nadat andere activisten haar ontmaskerden. In een opinieartikel, gepubliceerd op 1 oktober 2026 in The New York Times, vergelijkt John McWhorter, taalkundige aan de Columbia University, haar loopbaan met die van Rachel Dolezal en onderzoekt hij de drijfveren achter dit soort gecreëerde identiteiten.
Volgens McWhorter groeide Gann op in een blank, Joods en welgesteld gezin, maar presenteerde zij zich jarenlang als iemand met zwarte Tunesische en Palestijnse afkomst. Ze had zich ook ingezet voor de Palestijnse zaak en werd beschuldigd van antisemitisme.
De chroniqueur herinnert aan het precedent van Rachel Dolezal, die een afdeling van de NAACP in de staat Washington leidde voordat haar ouders in 2015 onthulden dat zij wit was. Inmiddels bekend onder de naam Nkechi Diallo, beweert zij « transracial » te zijn.
Andere gevallen volgden. Jessica Krug, historica aan de George Washington University, diende in 2020 ontslag in nadat zij haar bedrog had bekend. De activist Satchuel Paigelyn Cole en CV Vitolo-Haddad, toen verbonden aan de University of Wisconsin–Madison, hebben eveneens toegegeven dat zij zich in diezelfde periode als zwart hadden voorgedaan of tot een raciale minderheid hadden behoord.
McWhorter ziet in deze trajecten een extreme uiting van een visie die, volgens hem, « kwaadaardige witte onderdrukkers » tegenover « de deugdzame niet-witte slachtoffers » plaatst. Voor sommige blanken die aan dit kader vasthouden, zou het opeisen van een andere identiteit hen in staat stellen te ontsnappen aan de « oorsprongsovertuiging van dit privilege ».
« Slachtoffer zijn betekent niet alleen onschuldig zijn, maar ook interessanter », schrijft hij. Deze interpretatie berust op zijn analyse en betreft niet per se de gemotiveerde beweegredenen van elke genoemde persoon.
Hoewel Krug zich uit het publieke leven heeft teruggetrokken, houdt Dolezal vast aan haar identiteit en heeft ze onlangs aangegeven Gann bij een etentje te willen ontmoeten, aldus de chroniqueur.
McWhorter is van mening dat deze gevallen uitzonderingen zullen blijven, maar nooit helemaal verdwijnen: « Dit soort verschijnselen zal zeldzaam blijven, maar nooit verdwijnen. »
