Jeugd Olympische Spelen: niet alleen vermaak voor treinreizigers

Jeugd Olympische Spelen: niet alleen vermaak voor treinreizigers

16 november 2026

De dichtheid van het spoorverkeer tijdens de Jeugd Olympische Spelen (JOJ) in Dakar is zo sterk toegenomen dat reizigers van de Train Express Regional (TER) een ware beproeving beleven. Immers, slechts enkele dagen voor de officiële opening van de olympische evenementen kende men de stations Dakar, Yeumbeul, Pikine, Keur Mbaye Fall en vooral Colobane een ongekende drukte toe. Reizigers maken gebruik van de trein om de verkeersopstoppingen op de weg te vermijden vanwege de werkzaamheden en omleidingen die met de JOJ samenhangen. Helaas is het reizen met de trein een echte hoofdpijn geworden door de duizenden mensen die tegelijk reizigen, naast de inzet van bepaalde wagons voor de transport van atleten, personeel en vrijwilligers van de JOJ.

Bouchards, verwondingen, gevechten, flauwvallen en urenlange wachtrijen: dit is het dagelijkse leven geworden voor duizenden TER-passagiers. Bij het Colobane-station is de scène zo surrealistisch dat iedereen zich afvraagt wat er precies aan de hand is. Deze verwarring maakt ook de gendarmes duidelijk dat de situatie uit de hand loopt; een van hen, staande naast de rij reizigers, maakt een foto van het tafereel, terwijl de ongeruste passagiers die hun ellende vastleggen en fotograferen, hun dagelijkse struggle documenteren, die twee dagen voor de JOJ begon en na de opening van de Dakar-JOJ nog sterker voortduurde.

De spanning op het station is zo hoog geworden dat de gendarmes, belast met de veiligheid van dit spoorverkeer en met een ogenschijnlijk groter personeelsbestand, gemobiliseerd zijn om de uit de hand lopende menigte tot bedaren te brengen, uitgeput na een lange werkdag. Om dit te bereiken, worden, naast de voortdurende bewegingen van de mannen in het blauw binnen dit station, barricades opgericht aan beide uiteinden van de loopbruggen die naar het perron leiden. Naast deze militaire machten, die het werk niet eenvoudig vinden, staat het TER-personeel, in zijn nette kleurenpak van de spoorwegmaatschappij, paraat en biedt het assistentie aan de gendarmes die soms overspoeld worden door het grote aantal reizigers.

Tussen het geluid van de trein die het station binnenrijdt en de aankondiging van de aankomst van de trein door een mooie, vrouwelijke stem die de reizigers begeleidt, gebeurt het wel eens dat sommige passagiers, die te lang hebben gewacht, het pad forceren zonder oog te hebben voor de gendarmerie, die soms toestaat als de situatie het toelaat. “Waarom gaan zij door en ik niet?” roepen degenen die geen uitleg vinden. Antwoorden worden gegeven, maar lang niet altijd overtuigend, en om de zenuwen te kalmeren wordt een kleinere groep doorgelaten. Het forceren van de doorgang door ongeduldige personen wordt ook gestopt. De gendarmes aarzelen niet hen aan te spreken, zelfs als ze zich mengen in de massa. Anderen worden snel vrijgelaten nadat zij een kaartje of een firstclass-ticket hebben getoond.

In de verwarring eisen oudere personen soms hun recht op doorgang op, en dat werkt. Om van dit voordeel te profiteren, lijken sommigen binnen een seconde ouder te worden om door te kunnen, en dat lukt ook. Alleen, leeftijd is niet afleesbaar aan het gezicht, dus de gendarmes vragen om een identiteitsbewijs. “Ik ben 53 jaar,” zegt een man. “Uw identiteitskaart?” vraagt een gendarme. “Die ben ik thuis vergeten,” antwoordt hij. En hij gaat door met zijn 53 jaar. Verbaasd kijken de mensen die ook hun recht op doorgang opeisten.

Het lijden van het Colobane-station

De eerste keer dat deze drukte werd vastgesteld, dateerde dit van twee dagen voor de officiële start van JOJ. We bevonden ons in lange rijen bij het loket naast de Colobane-brug, aangezien andere reizigers de passerelle gebruiken die aan de andere zijde ligt. Desondanks kruisen allen elkaar bij het beginpunt van Colobane-station om aan boord te gaan van de TER die richting Diamniadio vertrekt, via Hann, Yeumbeul, Keur Mbaye Fall, Pikine en Rufisque.

Wat hieruit moet worden onthouden, is dat het hoofdprobleem van Colobane pas ’s middags opduikt, tijdens de afrekenmomenten wanneer iedereen tegelijk naar huis wil. “Ik ben gewoonTEger aan de TER omdat het snel is, maar ik sta soms twee uur te wachten op een trein en kom daardoor laat thuis. Ik woon in Rufisque en mijn werk bevindt zich in Dakar,” legt Fat Seye uit, een regelmatige treinreiziger. Volgens haar is deze situatie het gevolg van het feit dat sommige wagons aan de JOJ zijn toegewezen, waardoor atleten, hun staf en de JOJ-vrijwilligers prioriteit krijgen. Naar haar mening, net als bij anderen die klagen, is deze strategie, hoe belangrijk de Spelen ook zijn, slecht omdat zij de vrije doorstroming van de Senegalese burgers in gevaar brengt. Modou Ndiaye komt uit Rufisque. Hij neemt de trein, zegt hij, vanuit het PNR-station van Rufisque om elke werkdag naar zijn werk te gaan. Zijn zorg is dat hij laat thuis komt en moeite heeft om goed te slapen om de volgende dag weer fit aan het werk te zijn. Een verstoring van zijn slaappatroon ondervindt hij, zonder dat er een oplossing voorhanden is.

Gevechten, flauwvallen in de trein

Naast deze overwegingen veroorzaken de drukte bij aankomst van de trein verwondingen bij reizigers. Regelmatig raken sommigen gewond, verliezen ze het bewustzijn of krijgen ze last van duizeligheid, waardoor de brandweer en zelfs de gendarmes worden ingezet om hen af te voeren voor behandeling door minder zichtbare hulpverleners in de TER-stations. Verder ontstaan er af en toe kleine ruzies tussen passagiers die zich klem voelen zitten in de overvolle trein, waardoor de hoofdconducteur aan degenen op het perron vraagt het volgende trein tegemoet te wachten. Deze ruzies komen ook voor wanneer reizigers op het perron proberen door te dringen en degenen die nauwelijks aan de deuren vasthouden worden door de hitte aangestoken, terwijl de airconditioning het moeilijk heeft door de warmte die wordt geproduceerd door zwetende reizigers terwijl de koeling draait. “Maar waar is de airconditioning?” vroeg een oudere moeder zich af, buiten adem door de hitte.

Tijdens deze wanorde binnen de TER worden de prioritaire plaatsen voor zwangeren, ouderen en mensen met een handicap door anderen ingenomen. Een volwassene met krukken en een zwangere vrouw hebben tijdens een van onze reizen naast elkaar gestaan, terwijl de comfortabele trein die zo door de JOJ is getransformeerd bijna op een Ndiaga Ndiaye-kar voelt. Er worden andere verklaringen genoemd om deze hoge toestroom te verklaren. Sommigen beweren dat de wegen zijn afgesloten om het wegverkeer rondom JOJ beter te laten stromen, op de hoofdwegen. Bij de uitstappen, bij het PNR-station, mompelt een zwaargebouwde man: “Het is lastig. Ik hoop dat JOJ snel voorbij is. Het aantal reizigers is bijna verviervoudigd. Ik heb geen andere keuze, maar voor zulke grootschalige evenementen moeten oplossingen gevonden worden voor iedereen, niet ten koste van anderen.”

De stations Dakar, Yeumbeul, Pikine, Keur Mbaye Fall in hetzelfde lijden

Na meer dan een week reizen met de trein blijft de spanning op Colobane onverminderd, en ook de stations Pikine, Keur Mbaye Fall en Yeumbeul kennen dezelfde problemen. De grootste moeilijkheid ligt in het feit dat de trein die Dakar verlaat al vol zit nadat hij de reizigers bij Colobane heeft opgepikt, waardoor het overgrote deel van de reizigers op het perron blijft staan wegens gebrek aan plaats. Daardoor hebben reizigers uit plaatsen zoals Pikine, Keur Mbaye Fall en Yeumbeul weinig kans om in te schepen. De situatie is werkelijk onhoudbaar geworden; het grenst aan treinchaos. Het reikt tot aan het Dakar-station waar de treinen bij vertrek bijna helemaal vol zijn en waar men een loopwedstrijd meent te zien richting de wagons zodra het embarcatiemoment wordt aangegeven door de veiligheidsdienst. Dit pijnlijke TER-verkeer dreigt te blijven bestaan totdat de Olympische Spelen op 13 november zullen eindigen. JOJ is niet alleen een spel voor TER-reizigers, maar eerder een hel op de rails.

Nadia Vermeer

Nadia Vermeer

Ik ben Nadia Vermeer, adjunct-hoofdredacteur bij AfrikaNieuws. Mijn passie voor journalistiek is ontstaan uit de drang om verhalen te vertellen die verder gaan dan cijfers en feiten, en de mensen en context achter het nieuws te laten zien. Bij AfrikaNieuws wil ik bijdragen aan een eerlijker, rijker en menselijker beeld van Afrika, in de taal van onze lezers.