—« Waar is mijn Roy Cohn? » (« Où est mon Roy Cohn ? ») : de beschuldiging die aan Donald Trump werd toegeschreven aan het begin van zijn eerste termijn vond volgens historicus Kai Bird zijn antwoord in de benoeming van Stephen Miller als hoofd van de staf van het Witte Huis. Uitgenodigd in de uitzending Democracy Now! op 11 november 2026 heeft de biograaf, een Pulitzerprijs-winnaar, dit parallellisme verder uitgewerkt bij de publicatie van American Scoundrel: Roy Cohn’s Dark Journey from Joe McCarthy to Donald Trump, dat hij samen met zijn echtgenote Susan Goldmark schreef.
Volgens de uitzending koos Donald Trump Stephen Miller, een van zijn meest radicaal ingestelde adviseurs en de architect van zijn beleid van massale uitzettingen, om Susie Wiles op te volgen nadat de Republikeinen de macht in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat verloren hadden. De nieuwe stafchef nam maandag het ambt aan. Hij beloofde aan de president, zo berichten de woorden van de presentatrice Anjali Kamat, zijn ‘absolute loyaliteit’ en zijn ‘onwrikbare toewijding’.
Voor Kai Bird was die beslissing ‘niets bijzonders’: „geconfronteerd en gekwetst” door de uitslagen keert Donald Trump zich tot iemand die hem ‘heel erg op zijn mentor lijkt’, iemand die bereid is de tegenaanval in te zetten, nooit terugdeinst en schandelijke dingen durft te zeggen om het narratief te veranderen. De president had echter, volgens hem, na de verkiezingen zijn bereidheid om met de Democraten samen te werken al uitgesproken, voordat hij die inzet verdubbelde. De historicus voorspelt “twee werkelijk moeilijke jaren”.
Het werk schetst het parcours van Roy Cohn, die in 1953, op 27-jarige leeftijd, hoofdadviseur werd van senator Joseph McCarthy in diens anticommunistische campagne. Bekend geworden door de Army-McCarthy-hoorzittingen in het voorjaar van 1954, werd hij vervolgens juridisch raadsman van de vijf New Yorkse maffiafamilies in de jaren zeventig, en daarna adviseur van Donald Trump gedurende dertien jaar. Hij overleed in 1986 aan complicaties gerelateerd aan aids. De historicus beschrijft een „duurzame” relatie tussen twee mannen met narcistische persoonlijkheden, die elkaar wederzijds voedden.
Het is Roy Cohn, stelt Kai Bird, van wie Donald Trump heeft geleerd om met de pers en de rechtbanken om te gaan, nooit terug te deinzen of zich te verontschuldigen, en zijn tegenstanders met miljonenenrechtszaken te bedreigen. Ook leerde hij loyaliteit boven alles te plaatsen, een principe dat de advocaat zelf had geërfd van zijn maffia-klanten, die hij beschouwde als ‚recht in hun woord’.
Kai Bird houdt vol dat het McCarthyisme nooit is verslagen. Roy Cohn zou de kiem daarvoor hebben gelegd, een politiek van verontwaardiging en verdeeldheid die weer opduikte onder Nixon, onder Reagan en, in de afgelopen tien jaar, op een ‘geniepige’ manier. Hij gaat nog verder: deze nieuwe golf zou ‘veel erger’ zijn dan de heksenjacht uit de jaren vijftig. Naar zijn schatting zijn er veel meer slachtoffers: duizenden ambtenaren die hun baan verloren en grote instellingen, Ivy League-universiteiten, advocatenkantoren en bedrijven die ‘knielen’ voor het kwaad.
De historicus ziet een echo van die periode in het discours van Stephen Miller en Donald Trump over de ‘radicale linksen’ en de ‘communisten’. Een discours dat hij ‘ridicuul’ noemt: in de jaren vijftig telde de Amerikaanse Communistische Partij zo’n 10.000 leden, waarvan volgens hem de helft informanten bij de FBI waren.
Voor Kai Bird rijden de Verenigde Staten, een land gebouwd op immigratie en gehecht aan persvrijheid, periodiek door fasen van paranoia, wanneer ‘schurken’ als Roy Cohn of Stephen Miller op de knoppen van angst drukken, de laatste golf immigranten aanpakken en de vrije pers in het vizier nemen. Hij ziet daarin het ‘donkere kant van de Amerikaanse geschiedenis’.