De gespannen verhouding tussen de Senegalese uitvoerende macht en de parlementaire meerderheid dreigt de financiële onderhandelingen van het land te compromitteren. In een bijdrage gepubliceerd op 21 oktober 2026 door Jeune Afrique pleit econoom Abdoulaye Ndiaye voor een akkoord dat de begrotingsverplichtingen respecteert, terwijl het parlementaire toezicht versterkt en de sociale bescherming vergroot.
De stemming over de begroting kan de uitkomst van de onderhandelingen met de schuldeisers van Senegal bepalen. Volgens Ndiaye zou de afwijzing van het wijzigingsontwerp van 2026 in feite betekenen dat het met het IMF onderhandelde programma buiten spel wordt gezet. De econoom waarschuwt voor een confrontatie waarin de onmiddellijke politieke winst zwaarder zal wegen dan de financieringsbehoeften van de staat.
Abdoulaye Ndiaye erkent de legitimiteit van de vragen van Pastef, die 130 van de 165 zetels in het parlement heeft. Hij meent echter dat een begroting die louter wordt voortgezet Senegal niet bij de raad van bestuur van het IMF zal brengen. “Een verlamming zou een goede politieke strategie zijn. Dat zou geen uiting van staatsmanschap zijn.”
De econoom verwijst vervolgens naar Abdoulaye Wade. Als tegenstander van president Abdou Diouf stapte hij in 1991 in diens regering en keerde hij in maart 1995 terug nadat hij had verklaard dat niemand het recht had om het schip te laten zinken. De groei keerde terug, en de kiezers verkozen hem in 2000 tot president.
Hij noemt ook Nigeria. In 2005 nam de Kamer van Volksvertegenwoordigers een resolutie aan om de betaling van de buitenschuld te stoppen, terwijl de Senaat de betalingen voortzette terwijl de regering onderhandelde. Het Club de Paris schrapte daarna ongeveer 18 miljard dollar, wat neerkomt op bijna 60% van de verschuldigde schuld. “De verontwaardiging van de wetgevende macht was nuttig omdat zij gericht was tegen de schuldeisers, en niet tegen de regering die met hen onderhandelde.”
Volgens Abdoulaye Ndiaye is een akkoord binnen handbereik: de uitvoerende macht behoudt de met het Fonds afgesproken enveloppe en het Parlement bepaalt wat daarin zit. Hij doet drie principes voor. De waarheid vereist dat het volledige memorandum met het IMF aan de Kamer van Volksvertegenwoordigers wordt overhandigd en dat een onafhankelijke begrotingsraad wordt opgericht. De rechtvaardigheid vereist dat commerciële schuldeisers hun aandeel in het risico dragen en de schuld in CFA-frank buiten de behandeling blijft. De bescherming vereist een sociaal fundament met cijfers dat in de begrotingswet is vastgelegd.
