Senegal moet niet alleen aantonen dat het de last van zijn schuld kan verlichten. Het moet ook bepalen welke schuldeisers aan die inspanning zullen deelnemen en in welke verhoudingen. Dat is de kern van een analyse van Libby George, gepubliceerd op 29 september 2026 door Reuters, die de schuld van de centrale overheid op 25.200 miljard FCFA schat, ongeveer 44 miljard dollar, eind 2025.
De autoriteiten hebben op 1 september een ‘plan voor schuldverlichting’ aangekondigd. Ze willen de betalingen die het begrotingswerk belasten verlagen en middelen vrijmaken voor investeringen en sociale uitgaven. De regering benadrukt echter dat schulden uitgedrukt in CFA-frank buiten dit systeem blijven. Die beslissing beschermt, in het huidige voorstel, een regionale markt die essentieel is geworden voor de financiering van de staat; het laat de gesprekken met buitenlandse crediteuren een meer geconcentreerd deel van de aanpassing toewijzen.
Om te beoordelen of de schuld houdbaar is, bekijkt het IMF ook wat die jaarlijks kost, de inkomsten van de staat en de behoefte aan nieuw geld. Reuters meldt dat aan deze beperkingen nog uitgestelde schulden zijn van 1,956 miljard FCFA in maart 2025, bedrag dat nog aan een audit onderhevig is. Uitstel van termijn kan de kaspositie tijdelijk verlichten; een verlaging van de rente of van de hoofdsom zou echter de kwestie oproepen van de verliezen die kredietverstrekkers bereid zijn te aanvaarden. Geen van deze regelingen is vastgelegd.
Op 11 september kondigde een groep obligatiehouders van Senegal aan White & Case als juridisch adviseur te hebben gekozen. In zijn verklaring eist deze groep een behandeling die economisch rechtvaardig, billijk en houdbaar is en vraagt dat de last tussen de verschillende financiële crediteuren van het land verdeeld wordt.
Dakar heeft daarentegen Sodali & Co aangesteld om de houders van zijn internationale obligaties te identificeren en het contact met hen te vergemakkelijken, volgens een Reuters-dienstbericht van 29 september.
Een andere categorie kredietverstrekkers zal ook deelnemen aan het proces: bilaterale crediteuren, waarvan Frankrijk en China een prominente rol spelen, aldus Reuters. De voorwaarden die zij zouden accepteren kunnen dienen als referentie voor de eisen die aan andere kredietverstrekkers worden gesteld. Maar een concrete verdeling van de inspanning is door de partijen nog niet aangekondigd.
De uitsluiting van schulden uitgedrukt in CFA-frank is een van de meest omstreden keuzes van het Senegalese plan. De regering verklaart dat zij de regionale markt wil behouden, die ook de economie financiert. Reuters meldt dat regionale obligaties nu bijna 58% van de in de bijgestelde begroting 2026 voorziene schulddienst vertegenwoordigen. Als deze betalingen ongewijzigd blijven, zouden de crediteuren die betrokken zijn bij de externe behandeling kunnen vragen waarom de inspanning hen zwaarder treft.
Ook onder de externe kredietverstrekkers bevinden zich niet allemaal in dezelfde positie. Volgens gegevens van Reuters bezetten multilaterale instellingen ongeveer 40% van de externe schuld in 2024; exportfinancieringen vertegenwoordigden nog eens 9%. Deze categorieën zijn doorgaans beschermd tijdens schuldbehandelingen. Het deel dat heronderhandeld kan worden is daarom kleiner dan wat het totale bedrag van de buitenlandse schuld doet vermoeden.
Tot slot zijn sommige financieringsvormen moeilijker te classificeren. Het persbureau herinnert eraan dat Senegal eind 2025 netto 1,26 miljard dollar aan financiering had verkregen via total return swaps, transacties die zijn gekoppeld aan staatsobligaties in lokale valuta. Het IMF beschouwt deze als buitenlandse schuld, maar verduidelijkt dat hun plaats in een eventuele behandeling door Senegal en zijn crediteuren moet worden bepaald. Dit punt moet worden opgehelderd zodat crediteuren tijdens de onderhandelingen niet met toezeggingen komen te zitten die zij later tegen de behandeling zouden kunnen aanvechten.
Senegal heeft zijn plan gepresenteerd en het gesprek opengesteld, maar heeft nog niet met zijn crediteuren de looptijd van terugbetalingen, het renteniveau of de mogelijke verliezen vastgesteld. De onmiddellijke uitdaging is dus minder om een woord — ‘behandeling’ of ‘herstructurering’ — te kiezen en meer om tot een geloofwaardig akkoord te komen over de omvang van de schuld en de verdeling van de inspanning.
