Te Ziguinchor verontrust de brug Emile Badiane, een iconisch overschrijdingswerk van de regio, de bevolking steeds meer. De brug lijkt tegenwoordig de zware sporen van de tijd te dragen. Dagelijks passeren duizenden gebruikers haar, terwijl haar toestand de zorgen in Ziguinchor keer op keer aanwakkert. Tussen onzekerheden, angsten, mislukte aankondigingen over de eerste steenlegging van een tweede brug en de noodzaak tot ingrijpen rijst op deze 24e verjaardag van de ramp met de « Joola » de vraag: is brug Emile Badiane niet een andere « Joola » in wording?
In Ziguinchor is het inmiddels moeilijk om zonder zorg naar de brug Emile Badiane te kijken. Dagelijks passeert op deze brug, die de rivier de Casamance overspant, een verscheidenheid aan auto’s, motorfietsen, vrachtwagens en andere zware voertuigen. Maar achter dit voortdurend verkeer rijst een prangende vraag: hoe lang kan deze oude brug dit gewicht en dit gebruik nog dragen?
In februari 1979 in gebruik genomen, nadert de brug vandaag de vijftig jaar. Ze blijft onmisbaar voor de verplaatsing van mensen en goederen in de regio. Ze vormt een cruciale schakel in het wegennet van Ziguinchor en breder in het verkeer van personen en goederen in de Casamance. Haar strategische belang staat dan ook buiten kijf.
Tegenwoordig richten de bezorgdheden zich vooral op de schijnbare achteruitgang en veroudering van sommige delen van het bouwwerk. Scheuren, betonbeschadigingen, zichtbare wapening en trillingen die bruggebruikers bij het passeren van zware voertuigen voelen, worden regelmatig genoemd door gebruikers en lokale actoren.
DE JOOLA-RAMP VERPLICHT EEN EIS: DE WAARSCHUWINGSSIGNALEN NIET TE VERGETEN
Zulke waarnemingen zijn voldoende om angst en onzekerheid te zaaien over de toestand van dit bouwwerk. Ze volstaan echter niet op zichzelf om een technisch diagnose te stellen. Wel rechtvaardigen ze een onafhankelijke, volledige en publiek gemaakte evaluatie.
De vergelijking met de ramp van de « Joola » moet met voorzichtigheid worden gehanteerd. De brug Emile Badiane is geen schip en er is niets dat erop wijst dat een instorting nabij is. Maar de herinnering aan de tragische gang van de ramp met de « Joola » in 2002 legt een eis op: de waarschuwingssignalen niet bagatelliseren wanneer ze betrekking hebben op een infrastructuur die dagelijks door duizenden mensen wordt gebruikt.
In de afgelopen jaren hebben zich ongevallen voorgedaan waarbij dodelijke afloop betrokken vrachtwagens betroffen op deze brug. Elk incident herinnert aan de kwetsbaarheid van een bouwwerk dat een van de belangrijkste verkeersknooppunten van de regio vormt. De vraag is dus niet of er een tragedie zal plaatsvinden. Het gaat erom of de autoriteiten beschikken over precieze informatie over de huidige weerstand van de brug, de belastingslimieten die hij kan dragen en de werkzaamheden die nodig zijn om de veiligheid van de gebruikers te garanderen. De ongevallen met zware voertuigen in de afgelopen jaren hebben de bezorgdheid bovendien versterkt. Natuurlijk, bij een plotselinge sluiting zouden de gevolgen een veel bredere impact hebben dan het wegverkeer alleen. De aankondiging van een project voor een tweede brug vormt een belangrijke vooruitgang. Het mag de directe situatie van de bestaande brug echter niet uit het oog verliezen.
DE OPWINDING VOOR DE AANKONDIGING VAN EEN TWEEDE BRUG WORDT GEKOELD DOOR HET VERTREK VAN PM AL AMINOU LO
In afwachting van de realisatie van een nieuwe infrastructuur zijn concrete maatregelen noodzakelijk: een grondige inspectie, een effectieve beperking van het vrachtverkeer indien de experts dit aanbevelen, regelmatige controles, passende signalering en duidelijke informatie aan het publiek. De bevolking moet weten welke studies zijn uitgevoerd, welke reparaties zijn gepland, welke veiligheidsmaatregelen worden toegepast en wanneer het nieuwe bouwwerk klaar zal zijn voor gebruik. De brug Emile Badiane mag niet uitgroeien tot een symbool van een beleid dat pas bij een ramp ingrijpt. De toestand moet worden vastgesteld op basis van rigoureuze expertschappen en beslissingen moeten worden genomen voordat de situatie kritiek wordt.
In Ziguinchor kan voorzichtigheid niet langer beperkt blijven tot uitspraken. Het moet zich uiten in controles, werkzaamheden, beperkingen indien nodig en een publiekelijk verantwoorde betrokkenheid. Het geheugen van de ramp met de « Joola », waarbij meer dan duizend mensen om het leven kwamen in 2002, is nog altijd diep verankerd in het collectieve geheugen. Deze tragedie heeft duidelijk gemaakt hoe belangrijk preventie en zelfreflectie zijn. En vooral wanneer een bouwwerk tekenen van kwetsbaarheid vertoont, zoals hier, moet anticipatie de leiding nemen boven afwachtend handelen.
Tijdens zijn Algemene Politieke Toespraak (DPG) gaf de premier, de heer Al Aminou Lo, aan dat met betrekking tot de situatie van de brug Emile Badiane alles klaar is, maar dat er geen geld beschikbaar is. Die ogenschijnlijk ongelukkige opmerking heeft alle vleugels van enthousiasme afgebroken en de bezorgdheid onder de bevolking in het zuiden, die elke dag naar dit bouwwerk kijkt met grote angst, aangewakkerd. “Moet men wachten op een drama om te handelen?”, vraag men hier, in het zuiden van het land waar sommigen plannen hebben om dit 24e verjaardag van de ramp met de « Joola » te vieren, terwijl de gevaren die de brug Emile Badiane met zich meebrengt, op de achtergrond blijven waarschuwen.
