De administratieve fouten bij het beheer van de schulden mogen niet worden verdoezeld, maar hun instrumentalisering door de politiek heeft het financiële imago van Senegal internationaal geschaad. Dat is in wezen de analytische terugblik die Thierno Lo voorlegt tijdens zijn bezoek aan het programma Objection op Sud FM. Tegen journalist Baye Omar Gueye praatte de voormalige minister zich uit over de financiële diagnose van het land en beklemtoonde hij tegelijk het gebrek aan continuïteit in het beleid.
Vragen over het recente technische akkoord met het IMF beantwoord de voormalige minister door de schuld niet bij de financiers neer te leggen. Volgens hem stellen de financiële instellingen enkel criteria voor begrotingsorthodoxie vast ten opzichte van interne tekortkomingen. Hij betwist het politiek geladen gebruik van de term « verborgene schuld », eraan herinnerend dat hoge ambtenaren van het ministerie van Financiën verantwoordelijk zijn voor de administratieve tracering. Fouten in het beheer of in de toewijzing hadden gericht bestraft moeten worden met gerichte administratieve of gerechtelijke sancties, in plaats van de staatsgetuigenis bloot te stellen aan ongunstige noteringen op de internationale markten.
Het echte probleem van het Senegalese economische model ligt, volgens hem, in de richting van de publieke schulden zelf. Als hij de noodzaak van moderne infrastructuur niet ter discussie stelt, betreurt hij wel dat enorme bedragen zijn opgeslokt door bouwwerken ten koste van productieve sectoren. Door de landbouw op te geven ten gunste van investeringen met weinig kortetermijnrendement, heeft het land een belangrijke hefboom voor industrialisatie, werkgelegenheid en voedselsoevereiniteit gemist.
Met betrekking tot de begrotingsaanpassingen die het IMF aanbeveelt, waarschuwt Thierno Lo voor de risico’s van een drastische vermindering van de subsidies op basisbehoeften. Een brutale afname van de steun voor elektriciteit of brandstoffen zou rechtstreeks zijn weerslag hebben op huishoudens en de al onder druk staande privé-sector. Om een grote sociale schok te voorkomen, moet de overheid dringend het overheidsapparaat inkrimpen en de binnenlandse schuld saneren om liquiditeit terug te injecteren in het nationale economische weefsel.
Deze gebrek aan structuurvisie ontspringt ook aan een terugkerende fout in de politieke governance van het land: bestuurlijke instabiliteit en het systematisch negeren van voorgaande prestaties. De gast van Objection betreurt dat elke nieuwe regering ervoor kiest de conclusies van de grote nationale fora te negeren of te begraven. Gebaseerd op zijn ervaring bij het ministerie van Toerisme herinnert hij eraan dat concrete oplossingen voor hervormingen van het grondbezit, de administratie of de rechtspraak in ministeriële la’s liggen in plaats van toegepast te worden.
Terugblikkend op de Déclaration de Politique Générale à l’Assemblée nationale prijst Thierno Lo de vergezichte visie en de technocratische toon van de premier, die de parlementaire instelling heeft weten te respecteren. Wel merkt hij een cruciaal gebrek aan perspectieven op die de bevolking moreel kunnen versterken. Het erkennen van de ernst van de begrotingscrisis is een daad van politieke moed, maar de regering moet een mobiliserend project voorstellen en een duidelijke traject aangeven om uit de impasse te komen.
De actualiteit van de Jeux Olympiques de la Jeunesse (JOJ Dakar 2026) biedt volgens hem een perfecte illustratie van deze gemiste kansen op economisch gebied. Terwijl de Olympische vlam net in de hoofdstad is gearriveerd, kampt het evenement met een opvallend gebrek aan communicatie en profilering. Het lokale vakmanschap, de culturele actoren en de toeristische sector zijn niet voldoende geïntegreerd om dit mondiale evenement om te vormen tot een echte hefboom voor de promotie van Senegal als bestemming.
Ondanks de conjuncturele uitdagingen en de politieke spanningen beschikt Senegal toch over alle menselijke hulpbronnen en competenties die nodig zijn om te herstellen. Voor Thierno Lo vereist de opgang van het land een diepgaande paradigmaverschuiving: het collectieve belang boven electorale berekeningen plaatsen, evaluatie tot dagelijkse strengheid maken en nationale vaardigheden vrijmaken ten dienste van duurzame ontwikkeling.
