Volgens vier bronnen die dicht bij de zaak staan en genoemd worden door Portia Crowe, Libby George en Karin Strohecker (Reuters, 9 september 2026), hebben de Senegalese obligatiehouders zich georganiseerd in een groep crediteuren en White & Case aangesteld als juridisch adviseur. Het kantoor heeft, toen Reuters om commentaar vroeg, geen reactie gegeven. Zijn staat van dienst is niet onbeduidend in dit soort dossiers. Het heeft de Ethiopische en Oekraïense regeringen geadviseerd bij hun eigen herstructureringen, maar heeft ook aan de zijde van de schuldeisers gestaan in Libanon en Sri Lanka. Deze dubbele ervaring, aan beide kanten van de onderhandelingstafel, maakt het tot een speler die de marges van manoeuvre kent die een overschuldigd land als Senegal en zijn particuliere geldschieters kunnen aanwenden.
In de recente geschiedenis van Afrikaanse soevereine restructurings signaleert de snelle vorming van een georganiseerde kredietengroep, met een toonaangevend juridisch advieskantoor, doorgaans de intentie om collectief druk uit te oefenen op de voorwaarden van de afwaardering, in plaats van in losse afzonderlijke onderhandelingen te stappen. Dit is een patroon dat men al zag in Zambia, Ghana en recentelijk Ethiopië. Hoe eerder particuliere crediteuren zich organiseren, hoe sterker zij proberen de omvang van de inspanning die van hen gevraagd wordt te beperken, vooral tegenover een multilateraal kader zoals de G20, dat juist is opgezet om de machtsverhouding te verschuiven ten gunste van schuldenaars met lage inkomens.
Het is dan ook precies in dit kader dat Dakar zich heeft gecommitteerd. Het ministerie van Economie bevestigde dat het zich aansloot bij een “versterkt gemeenschappelijk kader”, een verwijzing naar het G20-mechanisme waarmee landen met lage inkomsten hun schulden kunnen herstructureren onder formele coördinatie tussen publieke en private schuldeisers. De komst van een kantoor van White & Case aan de zijde van de obligatiehouders kan dan ook gelezen worden als een vroegtijdige reactie op dit kader, zelfs nog voor de start van de technische besprekingen over de eigenlijke herstructurering.
Een akkoord met het IMF sluit de zaak niet af
Deze herordening van het schuldenkamp gebeurt in een context die de lezers van dit dossier wel kennen. Sinds de onthulling in 2024 door de nieuwe autoriteiten van een omvang aan lenen die door de vorige regering was verzwegen, navigeert Senegal door een schuldencrisis die volgens S&P en andere agencies meer dan 13 miljard dollar bedraagt, wat overeenkomt met ongeveer een kwart van de nationale economie. Die ontdekking had ertoe geleid dat het IMF zijn leenprogramma bevriesde, waardoor Dakar in een langdurige confrontatie terechtkwam om het IMF ervan te overtuigen dat zijn schuldentrend weer houdbaar was, een voorwaarde voor nieuw krediet. Een deel van de Senegalese politieke klasse had bovendien publiekelijk het idee van een restructurering afgewezen, omdat de voorwaarden onaanvaardbaar zouden zijn voor de begrotingssoevereiniteit van het land.
De afgelopen week bereikte men een agreement over het serviceniveau met het IMF, voor een lening van 2,2 miljard dollar, wat een belangrijke stap markeert maar de hele operatie nog niet afsluit. Een serviceniveau-overeenkomst is feitelijk een technische stap vóór goedkeuring door de raad van bestuur van het Fonds, en biedt vooral geen garanties over de onderhandelingen met de privé-schuldeisers, waarin White & Case juist een rol zal spelen. Voor Dakar wordt de komende maanden een delicate evenwichtsoefening: een voldoende decote halen om een duurzaam schuldenpad te herstellen, zonder de markten verder af te stoten en zo de toekomstige financiering van het land in het vooruitzicht te schaden.
