« Senegal : terwijl de onderhandelingen met het IMF voortduren, blijft de financiële situatie verslechteren », zo luidt de titel van de tribune die is gepubliceerd door professor Amath Ndiaye, docent aan de faculteit Economische Wetenschappen en Beheer (FASEG) van de Université Cheikh Anta Diop in Dakar (UCAD). Volgens hem heffen de laatste marktsignalen opnieuw de zorgen op over de schulden en het financiële pad van het land.
Een erkend expert op het gebied van wisselkoersen, economische groei en institutionele ontwikkeling uitdrukt professor Amath Ndiaye zijn bezorgdheid over de toestand van de Senegalese overheidsfinanciën. In een openbaar gemaakte tribune wijst de docent aan de UCADs FASEG op het feit dat terwijl Senegal zijn gesprekken met het IMF voortzet in de hoop op een nieuw programma, de financiële druk blijft toenemen. Hij voegt eraan toe dat twee recente gebeurtenissen dit bevestigen: de nieuwe degradatie van de soevereine rating door Moody’s en de nog altijd dure voorwaarden van de laatste aanbesteding van de Schatkist. “Moody’s heeft de rating van Senegal verlaagd van Caa1 naar Caa2, met negatieve vooruitzichten. De instelling noemt onder meer de toenemende herfinancieringsdruk, de verslechtering van de draagkracht van de schuld en de geringe vooruitzichten voor schuldvermindering,” schrijft hij.
Nog zorgelijker, benadrukt de econoom, is dat het agentschap nu aangeeft dat een schuldaflossing met privé-schuldeisers mogelijk deel uitmaakt van scenario’s om de liquiditeitskloof te verlichten. Hij meent dat de samenloop tussen de Moody’s-beslissing en deze nieuwe aanbesteding daardoor verontrustend is. Volgens hem behoudt Senegal toegang tot de markt. Maar toegang tot financiering betekent niet dat de schuld houdbaar is, laat hij doorschemeren. De professor stelt dat wanneer een staat voortdurend aanzienlijke bedragen moet herfinancieren tegen nearly 8% rentetarieven, de kosten van nieuw geprowde uitgaven geleidelijk het toekomstige schuldenbestand verhogen. “ Terwijl de onderhandelingen met het IMF voortduren, tikt de klok dus verder: nieuwe uitgiften, hoge rentetarieven, extra vervaldata in de toekomst en toenemende druk op de overheidsfinanciën. De urgentie is daarom dubbel: snel tot een akkoord met het IMF komen om vertrouwen te herstellen en toegang tot concessionele financiering terug te krijgen, maar ook het probleem van de schuld zelf aanpakken,” legt hij uit. De econoom merkt op dat de verslechtering door Moody’s en de recente aanbestedingen zijn diagnostiek versterken: “een ordelijke schuldherschikking, vergezeld van geloofwaardig begrotingsherstel en een akkoord met het IMF, lijkt steeds moeilijker te voorkomen.”
DE KOSTEN VAN LENINGEN, EEN ANDERE BRON VAN ZORGEN
Pr Amath Ndiaye vraagt zich ook af wat de kosten van Senegal’s leningen op de regionale markt zijn. Volgens hem zocht de Schatkist op 28 augustus naar 70 miljard FCFA en trok uiteindelijk 77 miljard aan. Hij benadrukt dat dit een geslaagde operatie is vanuit het oogpunt van het opgebracht bedrag. Maar hij wijst er wel op dat de rendementen extreem hoog blijven: 7,85% op één jaar, 7,77% op drie jaar en 8,24% op vijf jaar. Vergeleken met 14 augustus is de daling marginaal: -19 basispunten op één jaar en vrijwel geen verbetering op drie en vijf jaar. De econoom merkt op dat de positieve, recente ontwikkeling het terugkeren van de capaciteit tot belegging op middellange termijn is, met name op drie jaar. Maar Senegal blijft een risicopremie van ongeveer 8% betalen, aldus hij.
Volgens de prof legt de vergelijking met Burkina Faso, dat weliswaar een ernstige veiligheidscrisis doormaakt, de omvang van de financiële moeilijkheden van Senegal bloot. Op de markt UMOA-Titres leende Burkina Faso op 12 augustus tegen aanzienlijk gunstigere tarieven, met een rendement van 4,13% op één jaar, 6,13% op drie jaar en 7,30% op vijf jaar, tegenover respectievelijk 7,85%, 7,77% en 8,24% voor Senegal. Volgens de professor illustreren deze afwijkingen dat de moeilijkheden van Senegal niet primair te wijten zijn aan de liquiditeit van de regionale markt of aan het monetaire beleid van BCEAO. Ze duiden veeleer op een specifieke risicopremie verbonden aan het niveau van de schuld, de grote herfinancieringsbehoeften, de onzekerheden over de trajecten van het begrotingsbeleid en het verlies aan vertrouwen van investeerders.
